Perspectief

Het hogeronderwijs

In het kader van 'roep ook maar 's wat' heb ik maar 's wat wetenswaardigheden rondgetwitterd:

• Lerarenopleidingen die selecteren aan de poort hebben geen verstand van onderwijs en ook geen idee wat leraren doen...
• Feitelijk zijn al die dwaze maatregelen de schuld van het hogeronderwijs dat zich bij voorbaat wil indekken tegen hun eigen falen.
• Mooi idee wat? Zelf niet in staat om fatsoenlijk onderwijs aan te bieden dus het VO en PO krijgen de schuld en mogen het oplossen?
• Als PABO studenten niet kunnen rekenen dan moeten ze opzouten. Je zou ze 't ook kunnen leren.. kan ook.. maar dat is geen optie?
• ...

Misschien moet iemand dat nog 's verder uitwerken.:-)

De 1000-dagen-regel

Er bestaat zoiets als een 1000-dagen-regel. Ik weet niet helemaal zeker waar dat vandaan komt, maar 't komt er op neer dat als je ergens 'weg bent' of 'bent uitgestapt' dat je dan zo'n 1000 dagen wacht met 'echt' uit 'de school te klappen', dat je een tijdje moet wachten met de 'waarheid' vertellen en uitleggen hoe het 'precies' zit.

Die regel moet voorkomen dat je achterblijvers schoffeert e.d., Inmiddels ben ik 999 dagen weg bij de lerarenopleiding, dus ik zou vanaf maandag 's kunnen beginnen met 'uit de school klappen' en nu 's precies uit te leggen hoe dat nu zat... zou kunnen.

Ik denk dat ik inmiddels wel begrijp waar die regel goed voor is. Na 1000 dagen heb ik geen behoefte om oude koeien uit de sloot te halen. Waarom zou je? Wie schiet er iets mee op? Ik heb er niks aan. Nee, je kunt je veel beter bezig houden met de dingen waar je energie van krijgt. Ga leuke dingen doen. 't Was leuk, maar 't is geweest. Wat geweest is is geweest... zand er over!:-)

Hello goodbye

Sommige dingen verdwijnen, andere dingen blijven, maar 't wordt nooit meer zoals het was...

Ik ben deze week voor het eerst in 2 jaar weer 's op de lerarenopleiding geweest. Voor een 'afscheidssymposium'. Je verwacht het niet maar dat was erg leuk. Een laatste les, gecijferdheid en nog zo wat...

Onwillekeurig ga je dan toch nadenken of het een goed idee was om de lerarenopleiding te verlaten. Was dat een goed idee? Heb ik daar toch niet ergens een beetje spijt van? Of...


Eerlijk gezegd? Ik geloof dat ik het nu al aardig achter me gelaten heb. Gelukkig blijven de goede herinneringen bewaard en al met al heb ik er zoveel geleerd, leuke mensen leren kennen en een geweldige tijd gehad. De teleurstellingen en de frustraties vervagen zodat de mooie dingen er nog meer uitspringen.

Bedankt...:-)

Archeologie van het internet

Ik werk niet meer op de hogeschool rotterdam maar in de diepere lagen van mijn PC kan men nog allerlei archeologische vondsten tegen komen. Een powerpoint van een student uit 2007 voor vakdidactiek 2b? Geen punt...:-)

Selecteren aan de poort

Eigenlijk heb ik er helemaal niets (meer) mee te maken, maar het idee dat lerarenopleidingen aan de poort zouden moeten selecteren is geen goed plan. Ik kan daarvoor een heleboel argumenten aandragen, denk ik, maar dat ga ik niet doen. Niet gratis en voor niets...:-)

De vraag is wie gaat beoordelen of een student mogelijkerwijs geschikt of ongeschikt zou zijn voor het docentschap. Wie kan dat? Zelfs als je denkt dat je dat kunt (wat al zeer twijfelachtig is) dan zou je je moeten afvragen of je dat moet willen? Wie denk je dan helemaal wie je bent? Dat je in 10 minuten kan beslissen over de toekomst van een student? Kom op zeg.

Ik snap wel dat je in extreme gevallen ernstige twijfels kan hebben. Het is ook niet verkeerd om een aankomend student daarvan op de hoogte te stellen maar uiteindelijk zal de student zelf moeten (mogen) beslissen.

Het beste bewijs? Ik heb in 10 jaar lerarenopleiding de meest maffe studenten zien uitgroeien tot geweldig goede leraren. Wie had dat kunnen bedenken? Ik niet. Ik heb zelfs studenten jarenlang in de klas gehad waarvan ik (eigenlijk) niet goed begreep waarom ze leraar wilden worden. Tot het moment dat ik ze een keer 'echt' aan het werk zag. En wat denk je? Ik bedoel maar. Er is geen enkele relatie tussen 'hoe iemand overkomt' en 'hoe iemand voor de klas staat'.

Ik heb zelf wel 's aan een intervisieprojecten meegedaan. Collega's die je al jaren kent blijken voor de klas zo anders dan je dacht, zo leuk en zulke goede leraren...

Kortom: ik weet dat bescheidenheid een schaars goed aan het worden is, maar denken dat je vantevoren aan een student kan zien of hij of zij geschikt is als docent is een illusie. Als je dat denkt moet je je misschien wel af gaan vragen of je zelf wel helemaal spoort...:-)

Nee, jongens en meisjes, zo werkt het niet. Leerlingen zijn allemaal anders, scholen zijn allemaal anders, docenten zijn allemaal anders... Simpele en generieke oplossingen bestaan niet. Daarvoor is de wereld te ingewikkeld.

Je moet er maar 's over nadenken. Ergens klopt er iets niet. Selecteren aan de poort is een slecht plan. Je moet studenten gewoon opleiden tot goede docenten. Geef die 'bevlogen mafketels' die ondanks alles, in deze tijd, leraar willen worden de kans om zich te ontwikkelen tot de excellente docenten die we nodig hebben en hou 's op met die onzin...

Sturen op kwaliteit

Op Kiezen voor kwalitatief sterke leraren lees ik:

"Onderwijs staat of valt met goede leraren. De raad pleit in dit advies daarom voor een sterkere sturing op kwaliteit."

Dit vertaalt zich in een aantal aanbevelingen:

• Aanbeveling 1: maak meer gebruik van werving en selectie rond de lerarenopleiding
• Aanbeveling 2: verhoog de beroepsstandaard
• Aanbeveling 3: stimuleer onderwijskundig schoolleiderschap
• Aanbeveling 4: werk in de regio nauw samen aan kwaliteit en kwantiteit

Op de één of andere manier ergert mij dit soort dingen mateloos. Ik ervaar het vooral als halve waarheden, platte leugens en een expositie van een groot aantal blinde vlekken.

Je zou bijna de neiging krijgen de aanbevelingen punt voor punt door te nemen en proberen duidelijk te maken dat het eigenlijk nergens op slaat. Het is een herhaling van zetten van een verloren partij. Napapegaaien van onwerkbare en onuitvoerbare plannen.

Maar het meest in het ooglopende probleem wat ik er mee heb is dat men 'uitkomsten' verwart met 'beleid'. Natuurlijk wil iedereen kwalitatief goed onderwijs, de beste docenten en het hoogst haalbare voor alle leerlingen. Wie zou daar bezwaren tegen kunnen hebben?

De vraag zou dan moeten zijn: wie gaat wat DOEN en wie gaat dat BETALEN?

...en dan wordt het meestal heel stil, want het mag niets kosten. Zelfs als de aanbevelingen zouden deugen, wat heb je er aan? Dat je later kan zeggen dat je wel wist hoe het zat? Maar dat niemand luistert? Dat kan...:-)

Maar, eerlijk gezegd, denk ik dat 'iedereen' er toch wel een soort belang bij heeft de aandacht af te leiden van de echte problemen in het onderwijs. De docenten deugen niet, de lerarenopleidingen deugen niet, de schoolleiders deugen niet en het wordt tijd dat daar 's een keer iets aan gedaan wordt?

Je zult zien dat dat lerarentekort vast ook de schuld is van de docenten. Die willen gewoon niet meewerken...:-)

Hoe dom kan je zijn? (2)

"Pas op met de uitspraak: 'hoe dom kun je zijn'. Teveel mensen lijken er een uitdaging in te zien."
bron

In het verlengde van het schrappen van taken zoals beschreven in hoe dom kan je zijn was één van die taken die werden geschrapt één dagdeel 'accreditatie'. Terwijl ik toch een middag bezig geweest ben om dozen en een tafel te vullen met readers, studiegidsteksten, werkstukken, verslagen, ...

Als je lesmateriaal digitaal aanbiedt kan je bij die 'visitatie' niet laten zien. Ik had in de doos statistiek 1-3 derhalve een oude reader bijgevoegd en veel verslagen van studenten. Dat was wel een soort van goed plan. In de conceptrapportage n.a.v. de accreditatie las ik bij wiskunde o.a.:

"Per cursus hanteert men gerichte readers met actuele literatuur. Het panel heeft dit bevestigd gezien in de readers voor statistiek, taal van de wiskunde, wiskunde & cultuur & kunst. Hiermee wordt het niveau vwo+ behaald."
pag.90

Die readers stonden in wiskundeleraar, maar kennelijk was de oude reader van statistiek 1-3 actueel genoeg...:-)

Verder op pag.91:

"Bij de cursussen statistiek is het panel duidelijk gebleken dat de studenten een onderzoek doen. Afgaande op de bekeken verslagen stelt het panel vast dat er sprake is van een goede aansturing met als resultaat een keurig onderzoeksverslag. Het panel constateert wel dat deze lijn verder moet worden doorgezet richting afstudeerwerkstukken (vergelijk facet 6.1)."

Kijk, werk aan de winkel... maar let vooral even op het zinnetje: 'Bij de cursussen statistiek is het panel duidelijk gebleken dat de studenten een onderzoek doen.'

Niet lang daarna kwam er een intern stuk over 'onderzoeksvaardigheden lerarenopleiding' in de e-mail. Daaruit bleek dat er op de lerarenopleiding bij de vakgroep wiskunde wel zeer erg opvallend NIETS aan onderzoek werd gedaan. Eh... hallo... hier aarde... nou ja ik bedoel maar. Hoe dat kan? Vraag het me niet.

...en dat was dan slechts één dagdeel..:-)

EINDE

Hoe dom kun je zijn?

"Pas op met de uitspraak: 'hoe dom kun je zijn'. Teveel mensen lijken er een uitdaging in te zien."
bron

Ik heb in 2011 afscheid genomen van de lerarenopleiding. Het was een een moeilijk maar onvermijdelijk besluit. Je kunt niet de rest van je werkend bestaan vechten tegen de bierkaai. Tenzij je dat leuk vind. Nou nee dus...:-)

Maar sommige verhalen zijn te mooi (of te erg) om niet te vertellen. Nu ik er weg ben kan ik daar dan tenminste heel duidelijk over zijn. Als je ergens werkt kan je natuurlijk niet zeggen dat je omringd bent door idioten. Je moet mensen niet wijzer willen maken dan ze zijn.:-)

Op een bepaald moment moesten we studenten achter de broek aan gaan zitten om vooral zo snel mogelijk af te studeren. Een goed plan, alhoewel ik vermoed dat daarbij niet direct het welbevinden van de studenten voorop stond, maar voornamelijk de mogelijke financiële consequenties voor de hogeschool zoals dat bij de start van de `afstudeerboete' de bedoeling was.

Een aantal collega's, in engere zin, vond dat ik toch op z'n minst een morele verantwoordelijk had om niet alleen studenten 'aan te jagen' maar vooral ook studenten moest bijgeleiden met het afstuderen zelf. Mogelijkerwijs zelfs met zo min mogelijk moeite. Nu ben ik nooit te beroerd om iets nuttigs te doen dus leek het me een goed idee dit dan in de taaktoedeling te verdisconteren. Er mag iets bij als er dan ook iets uit gaat. Dat lijkt me tot op de dag van vandaag een zeer redelijk standpunt. Waarom zou ik (nog meer) gratis doen als mijn collega's daar wel voor betaald worden?

Mijn leidinggevende had er geen moeite mee om zonder enige vorm van overleg ruimte te creëren in mijn taaktoedeling. Bijvoorbeeld door met de kaasschaafmethode uren bij taken weg te halen en zelfs uren voor taken geheel niet meer toe te kennen, zelfs voor taken die ik al had uitgevoerd.

Eerlijk gezegd, denk ik, dat toen het idee ontstaan is om zo snel mogelijk de lerarenopleiding te gaan verlaten. Morele verantwoordelijkheid? Kaasschaafmethode? Een hoop gezeik over niets? Nee, daar kan geen weldenkend mens tegen op...

RUNAWAY!

EINDE DEEL 1

Het reflectietekort

"Studenten op lerarenopleidingen houden niet van reflecteren.
(..)
Zij schrijven wel reflectieverslagen, maar krijgen daar nauwelijks feedback op. Daar hebben docenten namelijk geen tijd voor. Die halen het door de anti-plagiaatmachine en vinken af dat het ‘voldaan’ is."
bron

Loslaten deel 2

In het kader van het 'los laten' is nu de lerarenopleiding aan de beurt. Als je ergens 10 jaar werkt en je besluit weg te gaan dan zal daar wel een reden voor zijn. Op een moeilijk maar onvermijdelijk besluit heb ik daar het een en 't ander over geschreven. Het is een 'soort van niet al te onaardige versie' van een tenenkrommende aangelegenheid.:-)

Op de lerarenopleiding ziet de organisatie er ongeveer zo uit:

Als je kijkt naar 'wie begrijpt waar ik mee bezig ben?' was de situatie tot 2011 ongeveer zo:

Op zich was dat al niet echt handig, maar zolang de direct betrokkenen nog het noodzakelijk vertrouwen hadden was dat nog wel een werkzaam concept. Helemaal tevreden daarover was ik niet, maar je kan niet alles hebben.

In 2011 zag het er ernstig naar uit dat de situatie eerder zou verslechteren dan verbeteren.

Tja, wat dan? Nu kan je natuurlijk proberen standvastig te blijven en te vechten tegen wat ik gekscherend het 'onbenul' noem, maar is dat iets wat je moet willen?

Ik heb maar eieren voor mijn geld gekozen. Je kunt niet de rest van je werkend bestaan vechten tegen de bierkaai. Tenzij je dat leuk vind. Nou nee dus...:-)

De avonturen van Wammes

“Ik ga mijn leven beteren! Vergeef mij, Dick Dubbelslag en vaarwel!”
Tom Poes en Horror, de ademloze

Precies 3 jaar geleden schreef ik een stukje over ruimte om te inoveren. Ik had toen nog het idee dat ik het nodig was om op de lerarenopleiding het goede voorbeeld te geven voor wat betreft de inzet van ICT. Al die 'nieuwigheid' van mij, voor zover dat nog niet het geval was, zou uiteindelijk toch z'n vruchten af gaan werpen. Inmiddels is er toch wel 't een 't ander heel anders gelopen dan verwacht.

Je zou denken dat `successen` op het gebied van de `inzet van ICT` je positie zouden versterken. Dat `succes` is niet zo vanzelfsprekend als het lijkt, dat is nog best heel lastig. In de praktijk (b)lijkt dat uiteindelijk eerder `tegen` je te werken. Het wordt wel gewaardeerd maar er staat verder weinig tegenover. In het hoger onderwijs is 'klunzen' de regel niet de uitzondering, 'succes' moet zoveel mogelijk worden vermeden.:-)

Ik denk dat ik nu weet waarom dat zo is. Als docent word je geacht je te beperken tot wat iedereen doet: lesjes geven, meestribbelen, dom uit je nek kletsen en vooral niet iets willen veranderen. Doe je dat niet dan begeef je je in de no-go-zone.

Ik heb ooit een verhaal gehoord van Wammes. Wammes was een nieuwe onderwijzer op een basisschool. Om het jaar goed te beginnen was het eerste dat Wammes deed in de vakantie z'n lokaal opknappen: schilderen, anders inrichten, opleuken met een hoek om te 'chillen' en nog zo wat van die dingen.

Je zou denken dat dit door schoolleiding en collega's enorm gewaardeerd zou worden. Eindelijk iemand die de handen uit de mouwen steekt en de school en 't onderwijs daarmee een goede dienst bewijst. Bovendien helemaal gratis en voor niets. Dus wat wil je nog meer?

Maar, je begrijpt wel, zo zit de wereld niet in elkaar. Dat is 'echt' niet de bedoeling. De collega's vinden Wammes maar een uitslover. Ja, op die manier kan iedereen wel een populaire leraar worden, maar dat is niet de bedoeling. Het probleem is dat niemand dat natuurlijk gaat zeggen, maar uiteindelijk heeft Wammes het waarschijnlijk niet lang uitgehouden op die school. Dat is wel een gemiste kans. Zo'n leuke jonge leraar met passie die door het `onbenul` op z'n plaats moet worden gezet. Stel je voor: straks gaat ie zich nog wat verbeelden.

Ik denk dat dit verhaal het begin is geweest van mijn afscheid van de lerarenopleiding. Zo zie je maar dat 'reflectie' wel degelijk zin heeft. Je kunt niet van docenten verwachten dat ze alleen maar investeren zonder dat daar iets tegenover staat.

Leren van je fouten? Misschien:-) Maar zoiets gebeurt me niet nog een keer. `No pay, no cure` en daarnaast probeer ik het het onbenul te bestrijden. Dus bereid je maar vast voor.:-)

Dat is te moeilijk

Als je er over nadenkt dan hebben al die mallotige 'maatregelen' in het onderwijs iets gemeenschappelijks. Dingen als 'reken-en taaltoetsen', 'prestatiebeloning', 'lerarenregister', 'excellente scholen', 'diagnostisch toetsen onderbouw c.q. verplicht leerlingvolgsysteem', 'wikiwijs', enzovoort...

Uiteindelijk zullen dit soort dingen niet werken omdat er gestuurd wordt op de verkeerde uitkomsten. Het doel van onderwijs bijvoorbeeld is niet het halen van toetsen of het behalen van een diploma. Er zit veel meer achter.

De toetsen en examens zijn een soort ritueel om in ieder geval een soort van bevestiging te hebben dat hier sprake is geweest van het volgen van onderwijs. Daar zit een hele wereld achter van kennisverwerving en het leren van vaardigheden maar ook leren in een veel bredere zin.

Voorbeeld 1
De bedoeling van zo'n lerarenregister is dat docenten een leven lang blijven professionaliseren. Maar dat is iets anders dan je register vullen met nascholingscertificaatjes van knullige nascholingsactiviteiten. Twee dagdelen geleuter aanhoren en in de pauze kroketten eten is wel gezellig, maar daar heb je natuurlijk niets aan. In je register ziet het er dan wel prima uit, maar als je er verder niets mee doet heeft het weinig zin. Het doel is dan niet meer gewoon je professionaliteit te bewaken maar het vullen van een bak met onzin. Voor de docenten die toch al vorm en inhoud gaven aan hun professionalisering heeft het geen zin en de docenten die toch al niet plan waren ook niet.

Voorbeeld 2
Als je als school het keurmerk 'excellente school' wilt verkrijgen gaan scholen zich dan niet in allerlei bochten wringen om daarvoor in aanmerking te komen? Waar leidt dat dan toe? Wordt het doel dan het keurmerk en niet om het onderwijs 'echt' te verbeteren? Ik denk 't wel.

Voorbeeld 3
De accreditatie van bijvoorbeeld een lerarenopleiding heeft als doel om de kwaliteit te bewaken. Als daar vervolgens een miljoen euro aan personeelskosten voor uitgegeven moet worden om een beetje goede indruk te maken schiet je volgens mij wel je doel voorbij. Dat geld had beter besteed kunnen worden aan het primaire proces. Terwijl tegelijkertijd de toedeling voor het primaire proces steeds verder afgeknepen gaat het zelfs ten koste van de kwaliteit, zeker als de 'excellente docenten' vervolgens de benen nemen:-)

Conclusie
Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar waarschijnlijk is het nu wel duidelijk. Er wordt gestuurd op de verkeerde veronderstellingen over doelen, uitwerkingen en resultaten. Dat kan niet gaan werken. Sterker nog: het werkt averechts. Iedereen is maar het stressen om te voldoen aan alle extra eisen, vermeende uitkomsten en andere hersenspinsels en we zijn dan niet meer bezig met waar het in het onderwijs uiteindelijk wel om draait, maar kennelijk is dat te moeilijk.

Wat is het verschil?

Ik ben sinds het begin van dit schooljaar teruggekeerd naar het voortgezet onderwijs. Dit jaar zijn we al zo'n beetje op de helft en misschien is het een mooi moment om eens te kijken wat nu de meest opmerkelijke verschillen zijn tussen werken op 't HML en de lerarenopleiding.

Opvallend zijn de korte lijnen. Op 't HML heb ik veel meer het gevoel dat we iets 'met z'n allen doen'. Schoolleiding, docenten, medewerkers en leerlingen zetten zich allemaal in om er iets van te maken. Dat is zo prettig.:-)

Voor mezelf heb ik veel meer rust in mijn hoofd. Er zijn naast de lessen natuurlijk altijd wel extra klusjes om te doen maar die zijn te overzien. De meeste klusjes zijn op korte termijn. Dit doe ik vandaag, dan doe ik dit morgen en dan ben ik gewoon klaar. Ik heb geen langdurige zorgen of ik die of die cursus wel op tijd op de rails krijgt. Gewoon regelmatig iets doen, dan komt het allemaal goed.

Er zijn nog veel meer verschillen maar deze twee wilde ik even vasthouden.:-)

Jut en Jul

Er zijn mensen die zich storen aan dingen als: 'je hoeft niet in de boom te hangen om een eikel te zijn'. Sommige mensen vinden dat zoiets niet thuis hoort op een website van een opleiding. Als je daar al kromme tenen van krijgt kan je je maar beter niet op het Internet begeven, denk ik.

Ik twitter via @wiswijzer2. Ik volg ongeveer 127 mensen/instanties en ik word door zo’n 131 anderen gevolgd. Het is voor mij een manier om te zien waar 'iedereen' zo mee bezig is, waar iets te beleven valt en een bron voor een heleboel onzin, grappen, leuke dingen en interessante mensen. Ik gebruik Twitter ook om snel en kort dingen te roepen die zo in me opkomen, zeg wel 's iets over dingen die ik zo tegen kom, verwijs naar mijn weblog of pagina’s op mijn website, nieuwe ideetjes, frustraties, muziekjes,... Noem maar op.

Sinds kort heb ik ook een aantal leerlingen uit de tweede en derde klas in mijn ‘timeline’. Het heeft soms wel een hoog ‘tienergehalte’ zullen we maar zeggen. De helft van de tijd weet ik niet precies waar het over gaat, maar het geeft toch wel een beetje een idee waar leerlingen zo mee bezig zijn, de taal die ze gebruiken en een hoop andere dingen. Ik moet er meestal wel om lachen. Als je bij elke vermelding van kanker, tyfus, tering of een willekeurige andere ziekte in de stress geraakt dan moet je dat niet doen.

In principe volg ik alleen leerlingen nadat ze mij volgen. Ik ben vooral mezelf, maar 't is geen school. Ik ga dus niet zeuren dat ze 'meer sommen moeten maken' of 'dat ze 's wat vroeger naar bed moeten'! Dat soort dingen...:-)

De andere helft van de tijd begrijp ik juist heel goed waar het over gaat. Ik denk dat veel van de dingen die ze bezig houdt, wat ze grappig vinden of waar ze tegen aan lopen helemaal niet zo bijzonder is. Het is soms zelfs zeer herkenbaar. Dat is wel bijzonder. Ik ben een halve bejaarde en ik voel me in het algemeen meer 'verbonden' met mijn leerlingen dan met mijn collega's. Die collega's zwijgen meestal in alle talen, internetgewijs dan.

Ben ik nu gek? Het is zo leuk en leerzaam. Het is echt niet veel anders dan wat je normaal in je lessen doet? Relatie, weet je wel, in Montessoriaanse zin. Maakt het uit of dat digitaal of face2face is? Of je nu twittert of in het 'echt' uit je nek kletst?

Ik weet het niet. Heel soms... denk ik wel 's... maar misschien kan je dat beter niet doen.:-)


Zie ook Plannen voor 2012

Eénentwintig opdrachten om na te kijken

Dat was even schrikken. Er staan zomaar 21 opdrachten om na te kijken. Maar ze komen voornamelijk van één student, dus dat valt mee!


Maar ik begin er waarschijnlijk pas volgende week aan. 't Is nu tenslotte nog vakantie. De laatste restjes, zullen we maar zeggen. Daarna nooit meer...:-)

Eigenlijk zijn 't 19 opdrachten. Er staat nog een onderzoeksverslag te wachten en er komt vast nog wel een onderzoeksverslag. Maar uiteindelijk komt er een einde aan. Het is zeker eindig...:-)

Verlopen

Zelfs Internet Explorer begint het op te vallen dat er iets niet klopt:-)

Een paar dagen geleden bedacht ik me dat het misschien toch niet zo gek is dat ik nog niet helemaal genezen ben van die mallotige lerarenopleiding. Ik bedoel maar: als je ergens 10 jaar lang hebt rondgelopen is dat toch bijna 20% van mijn leven! Niet zo gek dus als je er even aan moet wennen.

Ik begon me al bijna zorgen te maken:-))

Ik ben niet gek

"Het onderscheid tussen fantasie en werkelijkheid is soms moeilijk te duiden en 'het verschil tussen wat wij psychisch gestoord en niet-gestoord noemen, is soms kleiner dan je zou denken'. Als iemand op het werk dus zegt 'ik ben niet gek', dan moet diegene dus toch even heel goed nadenken..."
bron

Jaaroverzicht gewerkte uren

Aantal dagdelen te veel gewerkt: 19
Aantal weken te veel gewerkt: 4

Moet kunnen toch? Gekke Henkie zeker...

Profiel aangepast

Hogeschoolgewijs heb ik mijn profiel in het smoelenboek maar 's aangepast. Dat kan nog net:


Op de website las ik:

De foto moet een waarheidsgetrouwe weergave zijn van de medewerker wanneer deze in functie is, zodat hij/zij ook als zodanig herkenbaar is.

Dus dat zit wel goed:-)