Experiment Taakgerichte Instructie

Vandaag ben ik de 1e les voor het experiment taakgerichte instructie aan het voorbereiden. Het motto is 'meer leerlingen leren meer in minder tijd'. Ik ben 2 jaar geleden in het kader van #leerKRACHT al eerder bezig geweest met het zoeken naar een andere manier van les geven dan normaal. Ik ga dat dit jaar ook 's uitproberen in 4 HAVO wiskunde B.

Het idee is om korte instructie te geven, leerlingen te laten oefenen, de uitkomsten te bespreken en dan meteen met een korte toets te checken of het is overgekomen. Bij het toetsje kan je dan meteen feedback vragen over het verloop van de les.

De korte cursus wordt afgesloten met een 'normale proef', maar leerlingen kunnen hun deelproeven mee laten tellen. Ik denk er nu over om iedereen wel de hele proef te laten doen, maar het hoogste resultaat (miniproef vs echte proef op onderdelen) telt uiteindelijk. Ik ben benieuwd of dat werkt...:-)

Voor morgen doen we de voorkennis en paragraaf 1 van hoofdstuk 6.

• voorkennis 
• raaklijnen en toppen
• les 1
• les 2
• les 3 
• oefentoets

Straks nog even een toets en evaluatieformulier maken. Ik ga ook vragen wat de leerlingen denken wat hun cijfer is voor het toetsje.

Performativiteitsvertoog

"Het Alternatief wist het spuuglelijke begrip ‘afrekencultuur’ heel succesvol te framen. Het even onappetijtelijke ‘verbetercultuur’ wordt daar nu diapositief tegenover gezet, maar ik ben niet op voorhand overtuigd. Beide hebben namelijk deel aan een zelfde, overkoepeld performativiteitsvertoog: alles kan altijd beter – elke dag een beetje zelfs."
bron

Evaluatie

In het kader van #leerKRACHT hebben dit jaar van alles besproken, uitgewisseld en bedacht. Ik geloof dat ik nu beter weet wat ik eigenlijk doe. Ik heb van alles uitgeprobeerd, ideeën opgedaan en ik heb al bijna zin in volgend jaar.

 

Ik vond het leerzaam, nuttig en amusant. Je zou er bijna tranen van in je ogen krijgen.:-)

De 1000-dagen-regel

Er bestaat zoiets als een 1000-dagen-regel. Ik weet niet helemaal zeker waar dat vandaan komt, maar 't komt er op neer dat als je ergens 'weg bent' of 'bent uitgestapt' dat je dan zo'n 1000 dagen wacht met 'echt' uit 'de school te klappen', dat je een tijdje moet wachten met de 'waarheid' vertellen en uitleggen hoe het 'precies' zit.

Die regel moet voorkomen dat je achterblijvers schoffeert e.d., Inmiddels ben ik 999 dagen weg bij de lerarenopleiding, dus ik zou vanaf maandag 's kunnen beginnen met 'uit de school klappen' en nu 's precies uit te leggen hoe dat nu zat... zou kunnen.

Ik denk dat ik inmiddels wel begrijp waar die regel goed voor is. Na 1000 dagen heb ik geen behoefte om oude koeien uit de sloot te halen. Waarom zou je? Wie schiet er iets mee op? Ik heb er niks aan. Nee, je kunt je veel beter bezig houden met de dingen waar je energie van krijgt. Ga leuke dingen doen. 't Was leuk, maar 't is geweest. Wat geweest is is geweest... zand er over!:-)

Het alternatief

Jelmer Evers heeft op Welk Alternatief een verwijzing opgenomen naar 'the National Board’s Five Core Propositions for Teaching':

The Five Core Propositions form the foundation and frame the rich amalgam of knowledge, skills, dispositions and beliefs that characterize National Board Certified Teachers (NBCTs).
bron

Jelmer schrijft:

"Wat nu steeds meer begint door te dringen in de Verenigde Staten en ook daarbuiten is dat een vorm van 'teacher leadership' nodig is om dit te bereiken. Niet alleen om goed onderwijs te bewerkstelligen, maar ook om docenten te behouden voor het onderwijs."
bron

Dat laatste is dan een soort van actueel. Misschien is het interessant om te kijken naar die 5 proposities in het kader van 'havo-didactiek' waar wij ons mee bezig hebben gehouden in het kader van leerKRACHT. Ik probeer maar 's een (vrije) vertaling te geven van de 5 proposities:

1. Leraren zijn zeer betrokken bij hun leerlingen en hun leerproces.
2. Leraren beschikken over uitgebreide vakkennis, zowel inhoudelijk als voor wat betreft de didactiek.
3. Leraren zijn verantwoordelijk voor het aansturen en bewaken van het leerproces.
4. Leraren denken systematisch na over wat ze doen en leren van hun ervaringen.
5. Leraren maken deel uit van een leergemeenschap.

Op de website van NBCTs kan je er per propositie nog veel meer over lezen. Dat is zeker aan te raden.

Ik denk dat deze 5 uitgangspunten allemaal belangrijk zijn. Monomane belangstelling voor één van de punten zal niet noodzakelijkerwijs leiden tot betere docenten. Je zou het lijstje kunnen gebruiken voor een sterkte-zwakte-analyse. Waar ben je goed in? Waar kan je verbeteren? Waar moet er iets gebeuren? Waar wil je je mee bezig houden? Wat voor een docent ben jij eigenlijk?

Ik zou nog best iets zien in het verder uitwerken van alle punten, maar men moet ook niet meteen overdrijven. Voor mij geeft het op dit moment een aardig 'raamwerk' om te praten over 'docentgedrag' en 'kwaliteit'. Ik ga daar maar 's mee stoeien.

Ik vind het mooi.:-)

Docent-ontwerper

"Deze docent is met recht een ontwerper – hij wordt meer dan iemand anders gekenmerkt door een unieke, bewuste combinatie die hij net als een ontwerper maakt tussen esthetiek en politiek – waardoor hij (impliciet) oog heeft voor, en uitdrukking geeft aan, hetgeen mooi en belangrijk is aan ons onderwijs."
bron

Projectbarometer

       

Nieuwjaarsgroet

Nu de kersttoespraak en de eindjaarsoverdenking er bij ingeschoten zijn kan ik op z'n minst proberen een nieuwjaarsgroet te fabriceren. Mogelijk kan ik dat later gebruiken voor mijn afscheidsrede.:-)

Ik schreef al eerder:

"Als docent heb je tegenwoordig steeds minder te vertellen. Je mag blij zijn dat je een baantje hebt. Dat docenten mogelijkerwijs zelf ook nog ideeën of idealen hebben is ook niet meer van deze tijd. Je bent een professional dus je moet gewoon doen wat er gezegd wordt."

Dat gevoel is sinds juli 2013 niet minder geworden. Misschien wordt het tijd om op te houden alles maar goed te vinden. Laten we grenzen stellen en mensen er op wijzen dat die grenzen gerespecteerd moeten worden. Een mooi thema voor 2014. Veel succes in het nieuwe jaar.

Wie gaat dat betalen?

Er wordt al jaren gesproken over de werkdruk in het onderwijs. De werkdruk in het onderwijs neemt echter eerder toe dan af:

Ook in het voortgezet onderwijs is er sprake van hoge werkdruk door extra taken, zegt CNV. Ruim de helft van de docenten aan middelbare scholen vindt dat de school te veel activiteiten op zich neemt naast het lesgeven. bron

Aan de andere kant schijnt er toch steeds meer geld naar het onderwijs te gaan. Je vraagt je af waar dat blijft. Waarschijnlijk komt dat niet terecht bij 'het primaire proces'.

Er wordt niet geinvesteerd in kleinere klassen, beter lesmateriaal, ICT die werkt of extra tijd om leerlingen te helpen. Wat moet je doen als je wel de ambitie hebt om het onderwijs te verbeteren maar niet de middelen?

Ik denk dat er dan maar één mogelijkheid is. Laat docenten gratis dingen doen waar ze, normaal gesproken, voor betaald zouden moeten worden.



Je zult het niet geloven maar laten er nu allerlei clubjes te bestaan die tegen betaling de school heel graag willen helpen om dat voor elkaar te krijgen. Weliswaar non-profit, maar dat betekent nog niet dat het geen geld kost. Waar bleef dat extra geld voor 't onderwijs ook weer? O ja...:-)

Er worden ook nog wel 's pogingen ondernomen waarbij docenten gratis hun lesmateriaal kunnen inleveren. In het kader van 'delen om te vermenigvuldigen' of zoiets. Dat dan allerlei mensen centjes verdienen aan het rondpompen van jouw intellectueel eigendom? Hoe dom kan je zijn?

Wat moet je als goedwillende docent doen? Je kunt niet altijd dwarsliggen. Ik denk dat ik daar wel een soort oplossing gevonden heb, maar dat ga ik niet vertellen. Dat kan je beter zelf ontdekken, tenzij je er voor wilt betalen...:-)

Maar gaat het dan niet om de inhoud?

Een overzichtje van de dingen waar ik energie van krijg:

    Wiskunde en konijnen
    Probleemaanpak
    Procentenplan
    De grafische rekenmachine
    Mijn digitale netwerk
    Digitale activiteiten
    Weblog

Al die 'dingen' hebben te maken met 'wiskunde leren', 'de inzet van ICT' en 'ontwikkelen van lesmateriaal'. Dat is niet zo gek, want ik ben wiskundeleraar. Dat betekent dat ik als primaire taak heb om mijn leerlingen wiskunde te leren in de breedste zin van het woord.

Het is in toenemende mate wenselijk om hier en daar de puntjes op de 'i' te zetten. Leerlingen halen niet vanzelf de essentiele zaken uit een hoofdstuk. Zelfwerkzaamheid leidt niet noodzakerlijkwijs tot inzicht en begrip. Soms is daar meer voor nodig. Uitleg, ICT-activiteiten, werkbladen, lesmateriaal... en wat je maar verder kan bedenken.

Nu gaat dat 'bedenken' en 'doen wat er nodig is' ook niet vanzelf. Het is een kwestie van 'vallen en opstaan'. Je moet experimenteren, uitproberen, grenzen verleggen, afspraken negeren, ... maar vooral geloven in het idee dat het 'altijd beter kan'. Dat is prettig voor jezelf misschien, maar 't zou ook nog zo maar 's beter kunnen zijn voor de leerlingen, je lessen en de school in het algemeen.

Maar, merkwaardig genoeg, is dat nu nooit onderwerp van gesprek. Wel over trivialiteiten, ergernissen, frustraties, bijzaken, werkdruk,... maar niet over je primaire taak. Dat is wel jammer.

Dwarsligger

"Van een gematigde kritische houding naar een coöperatieve c.q. opbouwende dwarsligger."

Waar krijg ik wel/geen energie van?

In het kader van leerKRACHT hebben we een soort rondje gedaan over de vraag 'waar krijg jij wel/geen energie van?'

Ik houd niet van dit soort verrassingsaanvallen. Ik krijg daar geen energie van. Waarom zou je daar niet eerst eens rustig over na denken? Moet je maar roepen wat het eerst in je opkomt? Zijn dat dan de beste ingevingen? Je diepste gedachten? Ik denk van niet. Bij mij niet in ieder geval...

Ondertussen heb ik niet stil gezeten. Ik heb mijn lijstje plussen en minnen al aardig uitgebreid. Ik heb inmiddels wel een aantal belangrijke pluspunten en een aantal belangrijke minpunten ontdekt in mijn energiehuishouden.

Over de minpunten wil ik het hier niet hebben. Daar wordt (in het algemeen) al genoeg over gesproken, sterker nog: meestal praten we alleen maar over de minpunten. De dingen die niet goed gaan, de tegenvallers, de frustraties in het algemeen, de problemen en nog zo wat... Daar word ik altijd zo moe van:-)

Nee dat moet anders...:-)

Lijstje

Wiskunde en konijnen Probleemaanpak Procentenplan De grafische rekenmachine Mijn digitale netwerk Digitale activiteiten Weblog

Performativiteitsdiscours Sectieoverleg ICT-voorzieningen Generieke feedback van de schoolleiding Steeds minder te vertellen

Gaan we niet een beetje te snel?

Ik heb het idee dat we hier en daar te snel gaan. We zijn al van alles aan het doen, maar is dat nu wat we willen? Of worden we stiekem een bepaalde richting opgestuurd? Hoe reëel is dat dan? Zouden we niet eerst de volgende vraag moeten beantwoorden?

"Stel je eens voor – los van de beren op de weg en de praktische bezwaren en het gezucht over wat er allemaal van anderen moet – hoe het onderwijs er uit zou zien als het er precies zo uitzag als jij vindt dat het zou moeten zijn.”
bron

Er is een soort nadruk op lessen, lesbezoek, observeerbare gedragingen, feedback e.d. Maar is dat nu wat we doen? Of is er juist een heleboel onzichtbaar? Wat heb je allemaal gedaan vooraf? Wat is nu eigenlijk precies onze 'kracht' en wat zijn onze tekortkomingen? Hoe zit het eigenlijk met de randvoorwaarden? Moeten wij alle problemen oplossen?

Als je het onderwijs wilt verbeteren schieten mij zo maar een aantal maatregelen binnen: kleinere klassen, beter lesmateriaal, ICT-voorzieningen die werken en ruimte om leerlingen extra te helpen. Dat zou betekenen dat je moet investeren, heel veel moet investeren... Maar in 't onderwijs moet er altijd van alles, maar 't mag geen geld kosten...

De vraag is dan 'wat kan je dan wel doen?' Ik krijg het gevoel dat er een idee is ontstaan dat als die leraren nu maar 's beter les geven dan komt het wel goed. Maar wat is les geven? Dat je iets heel goed uitlegt en dat iedereen het dan begrijpt? Of is het doel dat iedereen in rijtjes zit, z'n mond houdt en sommen maakt? Of is er toch nog wel iets meer voor nodig? Wat willen we eigenlijk?

Startbijeenkomst

Het Nederlandse onderwijs is beter dan we denken maar niet zo goed als we zouden willen. De regering heeft de ambitie uitgesproken om het Nederlandse onderwijs van goed naar excellent te brengen. Een doelstelling die breed gedeeld wordt en al tot diverse initiatieven heeft geleid.

Stichting leerKRACHT sluit hier naadloos op aan met de ontwikkeling van een getoetste, praktische en kopieerbare aanpak waarbij scholen zelf de kwaliteit van hun onderwijs aanzienlijk kunnen verbeteren.