Eenzaam en alleen?

"A person sitting quietly under a tree in the backyard, while everyone else is clinking glasses on the patio, is more likely to have an apple land on his head."
The Rise of the New Groupthink

Een gat in de markt

"Scholen worden op dit moment overspoeld met aanbiedingen van instellingen en adviesbureaus die voor veel geld cursussen en materiaal aanbieden om leerlingen voor te bereiden op de verplichte rekentoets."
WiskundE-brief nummer 585

Twitteraars in allerlei soorten en maten

Er zijn twitteraars is allerlei soorten en maten. Er zijn er die vooral twitteren waar ze zijn. Dat is mogelijk leuk voor het thuisfront, maar voor de rest van wereld? Tenzij je natuurlijk in de buurt bent dan zou je natuurlijk even kunnen gaan kijken.

Er zijn ook twitteraars die twitter gebruiken als MSN. Hallo Piet, hoe gaat het? WTF is Piet? Meestal kletst men dan zo wat heen en weer. De vraag is of dat dan interessant voor de rest van de wereld. Alhoewel? Je kunt je er natuurlijk tegenaan bemoeien maar of dat nu de bedoeling is?

Er zijn er ook die de wereld deelgenoot maken hun leven. Ik ben wakker, ik ga een boterham eten, ik ben moe, ik ga naar bed, welterusten. Droom maar lekker, denk ik dan altijd.

Er zijn ook twitteraars die je op de hoogte houden van dingen die ze tegenkomen, leuke websites, interessante artikelen, hun eigen bijdrage op hun weblog, reacties op anderen, e.d. Dat is interessant. Altijd het laatste nieuws, de leukste grappen en helemaal nuttig.

Er zijn er ook die ons deelgenoot maken van hun eigen speurtochten, werkzaamheden, studiedagen, persoonlijke 'hangups', frustraties, grappen en grollen, leuke uitspraken en dat soort dingen. Ook leuk.

Mensen die twitteren om professionele redenenen zijn meestal meer van het 'nemen' dan van 'geven'. Zelf dragen ze niet veel bij maar zijn wel altijd heel erg blij met de input van anderen. Begrijpelijk. Pak wat je krijgen kan maar geef vooral zelf niet te veel weg.

Er zijn er ook die vooral 'luisteren' maar zelf geen liedjes zingen. De lurkers, zullen we maar zeggen. Dat is ook prima. Je kunt niet alles hebben. Daarnaast heb je natuurlijk nog de instanties, het mededelingenbord, mijn leerlingen, vage bekenden, oud-studenten, vrienden, ...

Maar zoals gezegd, twitteraars zijn er in diverse soorten en maten.

Docenten en ICT

Eén van de vragen op Het kip-ei-probleem van ICT en onderwijs is hoe je docenten kan bewegen om mee te doen aan het verbeteren en vernieuwen van het onderwijs. Hoe zorg je er nu voor dat docenten niet voortijdig afhaken, de zaak negeren en de hakken in het zand zetten? Wat moet je nu vooral niet doen? Wat moet je vooral wel doen?
Wie het weet mag het zeggen!

Het goede voorbeeld

In het Montessori-onderwijs kom je wel 's het begrip voorleven tegen. 't Is zoiets als het goede voorbeeld geven maar dan specifiek vanuit het perspectief van de leerling bezien. Als docent ben je natuurlijk ook een soort van studieobject voor leerlingen. Ik bedoel maar, je kunt van alles roepen, maar uiteindelijk gaat het er om wat je doet.

't Is mij nooit gelukt om mijn werk als docent te beperken tot 'nine to five'. Ook als ik vrij ben houdt het me nog bezig. Ik denk na over wat ik vandaag of gisteren heb aangericht. Ik ben bezig met wat ik wil, wat ik niet wil, wat misschien zou moeten of wat ik misschien zou moeten laten.

Op het Internet is er de laatste weken van alles te beleven rondom 'onderwijs', 'onderwijsvernieuwing' en 'integratie van ICT in het onderwijs'. Eigenlijk wil ik me er niet mee bezig houden en me er ook niet mee bemoeien. Laat iedereen maar prutsen. Iedereen heeft recht op zijn eigen gekluns.

't Is wel jammer, maar 't werkt niet. Wat moet ik er mee? Ik kan 't waarschijnlijk toch weer niet laten. Misschien moet ik dat ook wel niet willen. Wie weet waar we nog op uit komen. Ik prutsel gewoon maar verder. Voorlopig.:-)

Droom maar lekker verder

"Life is like a dream, sometimes it is good and sometimes it is bad, but in the end it is over."

Wat is het verschil?

Ik ben sinds het begin van dit schooljaar teruggekeerd naar het voortgezet onderwijs. Dit jaar zijn we al zo'n beetje op de helft en misschien is het een mooi moment om eens te kijken wat nu de meest opmerkelijke verschillen zijn tussen werken op 't HML en de lerarenopleiding.

Opvallend zijn de korte lijnen. Op 't HML heb ik veel meer het gevoel dat we iets 'met z'n allen doen'. Schoolleiding, docenten, medewerkers en leerlingen zetten zich allemaal in om er iets van te maken. Dat is zo prettig.:-)

Voor mezelf heb ik veel meer rust in mijn hoofd. Er zijn naast de lessen natuurlijk altijd wel extra klusjes om te doen maar die zijn te overzien. De meeste klusjes zijn op korte termijn. Dit doe ik vandaag, dan doe ik dit morgen en dan ben ik gewoon klaar. Ik heb geen langdurige zorgen of ik die of die cursus wel op tijd op de rails krijgt. Gewoon regelmatig iets doen, dan komt het allemaal goed.

Er zijn nog veel meer verschillen maar deze twee wilde ik even vasthouden.:-)

Kippig

Mijn 'leerroute' over Het kip-ei-probleem van ICT en onderwijs is met Verder kijken dan je neus lang is wel zo'n beetje klaar, denk ik. Voorlopig zie ik geen reden om te veronderstellen dat leerlingen met minder wiskunde beter af zouden zijn.

Dat is dan waarschijnlijk ook het probleem als iemand roept dat 'het onderwijs' leerlingen beter moet voorbereiden op de eisen die de samenleving van de toekomst stelt. Wat denk je dan dat we aan het doen zijn in het onderwijs?

Zou het niet zo kunnen zijn dat wiskunde in zo'n moderne samenleving juist belangrijker is? Als je 't hebt over 'kritisch analytisch denken' of 'probleem oplossend vermogen' lijkt me een goede wiskundige ondergrond eerder een noodzakelijke voorwaarde. Daar kan je niet vroeg genoeg mee beginnen. Ik zou zeggen: doe MEER wiskunde...

Iedereen kan wel roepen 'uit wetenschappelijk onderzoek' is gebleken dat... maar hoe controleer je dat? Je kunt niet alles geloven wat iedereen zo vindt en bedenkt. Juist de laatste tijd zie je hier en daar frauderende onderzoekers. Wie gaat die mensen ontmantelen?

Nee, daarvoor is statistiek, kansrekenen en goede wiskundige ondergrond echt een noodzaak. Maar ja, waarschijnlijk is dat dan wel weer verdacht. Een wiskundeleraar die z'n eigen vak het mooist en belangrijkst vindt? Nee, Willem je moet wel verder kijken dan je neus lang is.:-)

We zullen 't wel zien. Tot nu toe ben ik nog niet erg onder de indruk...;-)

De wiskunde van de humor

Daar was weer 's zoiets!

"Als kippen wensen konden leggen dan was het leven een eitje!"

Met A->B met A=pX en B=qY geeft een volstrekt begrijpelijke zin een nieuwe gedachte met A=qX en B=pY. 't Is dan nog wel fijn als pY in andere omstandigheden een andere betekenis heeft. Implicatie en operatoren, de hele mikmak... Waarom ga ik geen algebra doen!?:-)

Ik citeer nu 's een keer mezelf:-)

"Als wiskundeleraren gaan kletsen als een kip zonder kop is het einde der tijden nabij."
Willem van Ravenstein

Zie ook Onderwijs verandert niet snel en Heeft iemand Ernie gezien?

Staking

Ik ben vandaag aan het staken. Ik ben vanmorgen naar het centrum van Den Haag geslenterd. Ik heb een visje gegeten en ik ben zo rond 12 uur naar het Plein gelopen. Daar was het inmiddels al aardig druk. Veel docenten en zelfs een heel stel collega's. Ook leuk!

Toespraakjes, een bandje en geen regen. Niet veel nieuws gehoord, maar dat was te verwachten. Ik bespeur nog geen neiging mij aan te melden bij het LIA, maar ik sta er sympatiek tegenover. Dat is handig, want dat kost niks.

Dat is wel ongeveer het idee van onderwijs. Het mag vooral niet te veel kosten. 't Is vooral jammer dat het geld wat er is wordt besteed aan de verkeerde dingen, zoals prestatiebeloning. Weg er mee!

Ik las op dit bericht dat:

Veel jonge docenten haken al in de eerste drie jaar van hun loopbaan af. Ze zijn opgebrand of gedesillusioneerd.

Vanuit deze sombere grondhouding is veel wat je daarna meemaakt in het onderwijs al snel erg leuk en grappig. Lage verwachtingen geven altijd meer kans op plezier. Een soort bottom-up benadering, zeg maar.:-)

Een positieve grondhouding is sowieso vragen om moeilijkheden. Dat kan alleen maar leiden tot teleurstelling. Maar daar kan je dan wel weer een cursus 'mindfulness' voor doen. Misschien kan je dat dan combineren met een cursus 'bevlogenheid'. Ik heb daar wel gemengde gevoelens bij. Een soort kip-ei-probleem. Maar dat is weer een ander verhaal.

Tijdens één van de toespraken kwam nog even de kip met de gouden eieren ter sprake. Die kan er nog wel bij vind ik, bij de rest van het pluimvee. Je weet wel de haantjes, de kippen zonder kop en ander gevogelte. Ik dacht dat het over onderwijs zou gaan. Dat was waarschijnlijk ook zo.

We hebben inmiddels vastgesteld dat de kwaliteit van onderwijs negatief lijkt te correleren met kwantiteit van dat onderwijs. Dat is ook wat... maar 't zal wel geen lineair soort samenhang zijn.

Ik ben na 23 jaar inmiddels zover teleurgesteld, gedesillusioneerd en bevogeld dat het weer leuk wordt. Ik heb er in iedere geval zin in. De rest van het geleuter neem ik niet meer serieus...:-)

Staken!?

Van onze verslaggever op het binnenhof. O nee dat moet het Plein worden, denk ik. Hopelijk gedragen die docenten zich vandaag een beetje. Dat we niet later klachten krijgen, zullen we maar zeggen.



De foto is, gok ik, uit 1992. De eisen zijn hetzelfde gebleven. Lang leve de vooruitgang. Onderwijs? Weg er mee. Zoiets...:-)

Waar doe je 't allemaal voor?

Soms denk ik wel 's 'waar doe je 't eigenlijk voor?'. Daar hebben, neem ik aan, meer mensen last van, af en toe. Ik bedoel maar, je doet van alles, je deelt en vermenigvuldigt, je denkt dat je daarmee goed bezig bent... maar uiteindelijk!? Wat heb je er aan? Leidt dat gedoe ergens toe? Heeft dat zin? Waarom zou je?

Uiteindelijk gaat het om relatie en verbinding. Dankzij mijn Internetverbinding heb de afgelopen weken weer allerlei nieuwe dingen geleerd en nieuwe mensen leren kennen. Mensen met hart voor hun vak, met ideeën, met twijfels, met bezwaren en ideeën...

Ik vind het leuk. We are 'all connected'. Maak er iets moois van. Het leven is te kort om te zeveren, te zeuren of te zeiken. Laten we er iets leuks van maken. Jullie zijn geweldig:-)

De leerfabriek

In het kader van 'onderwijsvernieuwing door integratie van ICT':

Eén van de consequenties daarvan is, dat de productiviteit van het onderwijs omhoog zal moeten om met minder mensen minimaal hetzelfde maar eigenlijk nog veel meer te kunnen doen! Innoveren dus...
bron

Dat is een interessante gedachte. Bij 'productiviteit' denk ik meteen aan 'leerfabriek'. Ik dacht dat we daar juist van af wilde? Toch?

De vraag is dan of ICT kan bijdragen aan het verminderen van de kwade gevolgen van het lerarentekort? Stel je maar voor: het docententeam knutselt een digitale leerroute in elkaar die vakinhoudelijk deugt en je laat de uitvoering over aan lesassistenten...

Op de lerarenopleiding van de hogeschool rotterdam hadden ze wel door hoe je dat moet doen. Die cursussen van Willem kunnen toch allemaal digitaal dus de groepsgrootte maakt dan verder ook niet uit. Groepen die normaal in tweeën of drieën gedeeld zouden moeten worden kan Willem wel in z'n eentje aan in de helft of een derde van de tijd. Halen we zelfs daar nog wat dagdelen van af dan zijn we toch lekker op weg. Wat een besparing! Chapeau! What a mistake to make...

Als docenten het gevoel krijgen dat die integratie van ICT vooral bedoeld is om meer voor minder te laten doen dan denk ik niet dat docenten daar erg enthousiast aan mee zullen werken.

Zie ook Wat bedoelen we precies met onderwijsvernieuwing?

Het kip-ei-probleem van ICT en onderwijs

Op Over de noodzaak van onderwijsvernieuwingen stelt Wilfred Rubens vast dat in de discussies over onderwijsvernieuwingen we onvoldoende rekening houden met redenen van weerstanden en we onvoldoende oog hebben voor de echte urgentie voor onderwijsveranderingen.

Het valt me op dat 'vernieuwing' en 'ICT' min of meer in één adem genoemd worden. Gaat het nu over 'onderwijsvernieuwing' of over 'ICT'? Of is dat hetzelfde? Is dat verstandig? Of is de integratie van ICT de reden voor die onderwijsvernieuwingen? Dat is wel enigszins verwarrend.

Is dat TE-learning in de pure vorm? Of is het een combinatie van face2face en digitaal leren? Het is in ieder geval meer dan het ondersteunen van onderwijs met ICT. ICT maakt nieuwe en betere manieren van leren mogelijk. Ik denk dat dat het idee is.

Ik wil een aantal stukjes schrijven over de vraag wat dit nu concreet voor mijn eigen onderwijs en school zou betekenen. Welke lessen kan je leren? Wat moeten we wel en wat moeten we niet doen? Geeft dit mogelijk een aanwijzing waar we het moeten zoeken?

In Twitter was met 140 karakters het kip-ei-probleem moeilijk uit te leggen. Op dit weblog is dat ook niet handig. Ik zet het op mijn website.

Ik ben benieuwd...:-)

Acurate empatie

Vanmiddag had ik het nog over 'bescheidenheid'. Maar misschien moet ik me toch maar een beetje aanpassen aan de moderne tijd. Wat veel mensen missen is acurate empatie:

Accurate empathie: de kwaliteit die iemand in staat stelt zich in het interne referentiekader van een ander in te leven, en wel zodanig dat men alle emotionele componenten en alle persoonlijke betekenissen die daaraan verbonden zijn kan meevoelen.
Carl R. Rogers

Je begrijpt al: wie kan dat? Hoe zou ooit iemand in staat zijn om zich op deze manier in mijn referentiekader te kunnen inleven. Hopelijk niet op basis wat ik allemaal op mijn weblog krabbel...:-)