Could coronavirus lead to real 21st-century learning?

"Who knows, out of these interesting times might come a set-up more appropriate to the 21st century."

• Could coronavirus lead to real 21st-century learning?

Eigenlijk word ik te oud voor al die onzin...:-) - maar ja je ontkomt er niet aan...

• No. Please no...

Kernreflectie

Laten we eerst een reflectiemoment nemen.
 

• Denk eens terug aan een goede docent die u vroeger gehad heeft. Kies een docent waar u werkelijk veel van meegenomen heeft. De vraag is nu: typeer deze docent met één kernwoord: wat was kenmerkend voor deze man of vrouw?

Het antwoord op deze vraag is vaak verrassend. Ik heb hem inmiddels aan honderden mensen gesteld en de antwoorden die ik hoor zijn steeds woorden als betrokkenheid, enthousiasme, passie, humor, bevlogenheid. Dat zijn persoonlijke kwaliteiten die we in de gangbare competentielijsten meestal niet tegenkomen, terwijl wij allemaal, op basis van onze eigen ervaring, weten dat het daar echt om draait bij goede docenten.

 

bron

Zinloos getwitter

Ik kom, in toenemende mate, een leuk aantal zinloze tweets tegen in mijn TweetDeck. Dat varieert van volstrekt zinloos tot irritant.

• Ik heb vandaag een goed gesprek gehad met @huppeldepup...

Wat moet je daar mee? Moet de hele wereld weten dat je kennelijk in staat bent een goed gesprek te voeren? Waar ging dat dan over? Kunnen wij daar misschien iets van leren? Mogen we weten waar het over ging misschien?

• Vandaag hebben we een hele inpirerende bijeenkomst gehad....

Meestal met een foto erbij, maar waar het nu over ging? Hebben we iets gemist? Hadden we er bij moeten zijn dan? Moeten die mensen niet werken? Kunnen we nog ergens de opbrengsten vinden van die bijeenkomst? Dat, zeg maar, de mensen die er niet waren er misschien ook iets aan zouden kunnen hebben? Of wil je alleen maar even laten weten dat je goed bezig bent?

• Bedankt voor je e-mail. Ik heb het plaatje opgeslagen...

Ja... leuk... communiceren via twitter over e-mail... en ook bedankt... Ik weet alleen niet zo goed waarvoor... Was het leuk? Interessant voor anderen misschien? Of was het geheim? Schokkend? Niet voor iedereen geschikt?

• Heeft er iemand voor mij informatie/lesmateriaal over ...

Lekker makkelijk. Zeker te lui om zelf te zoeken of om iets zelf te maken. Je roept iets en dan hopen dat je van alles krijgt toegeworpen? Dat kan natuurlijk wel, maar doe je dat zelf dan ook? Of ben je meer van het nemen dan van het geven?

• RT Ik vind het boekje van @huppeldepub erg interessant...

Elke vermelding van je boekje op Twitter retweeten is natuurlijk wel een mogelijkheid. Maar na een tijdje wordt het vervelend. Ok, je hebt een boekje geschreven en je bent succesvol. Dan mag je best trots zijn, maar je moet niet overdrijven.

• ... people unfollowed me

Tja... dat verbaast me niks. Ik vraag me dan altijd af waarom zou je dat willen weten? Sommigen mensen volgen je en anderen stoppen er mee. Nou en? Moet je daar iets mee? Wat is je doel? Zo veel mogelijk volgers? En dan? Ga je dan zinnige dingen roepen? Ik weet het niet...

• Ik ben bij Albert Heijn op de huppeldepupstraat...

Dat is boeiend. Is daar iets te beleven dan? Moeten wij je nu op komen zoeken? De GGD bellen? De politie alarmeren? Of juist vooral de andere kant op lopen...

• Ik heb zojuist 20 meter gelopen in 0:31:22 uur...

Nou ja.. zoiets dan... Knap hoor.  't Is maar goed dat we daarvan op de hoogte zijn. Ik weet niet precies wat ik daar mee moet, maar vooruit maar. Goed bezig.

---

Nu ja, je begrijpt het al. Er is weliswaar veel informatie beschikbaar, maar wat nu precies de bedoeling is van al die inhoudsloze berichten? De wereld laten weten dat je lekker bezig bent? Laten weten dat je er bent? Laten weten dat er dingen zijn die verder niemand kan zien? Dingen roepen om de onderlinge verbondenheid te versterken? Je vlaggen zetten?

Dat kan allemaal, maar ik weet alleen niet of ik daar nu op zit te wachten...

Gelukkig zijn er ook veel mensen die aardige dingen delen waar je wel iets aan hebt, waar je iets van kan leren of iets anders mee kan. Soms hebben ze dat niet echt zelf bedacht, maar vaak ook wel.

Dat laatste is verreweg het aardigst, vind ik...:-)

Rampgebied

Ik heb een tijdje een lijstje in Twitter gehad met de naam rampgebied. Dat was een verzameling deskundigen op het gebied van het rekenonderwijs. Dat was misschien niet eens oninteressant, ergens, maar uiteindelijk zit er weinig ontwikkeling in.

Wat mij bij dit soort 'processen' nog het meest verbaasd is het ontbreken van een strategie. Je bereikt met deze manier van roeptoeteren weinig. De mensen die er mogelijkerwijs iets van zouden kunnen opsteken haken snel af en de mensen die je wilt aanspreken bereik je niet. Er blijft dan, helaas, niet veel over dan elkaar met toenemende eenkennigheid te bevestigen in het eigen gelijk... Maar daar bereik je weinig mee.

Bij onderwijsvernieuwers zie je dat ook: steeds maar weer hetzelfde gedachtegoed rondpompen, steeds maar dezelfde 'dingetjes' blijven herhalen en proberen de verkeerde mensen te overtuigen. Je zou er moe van worden...:-)

Bijzonder is ook dat 'iedereen' van mening is dat docenten meer te vertellen moeten krijgen. De docenten zijn immers degene die weten wat er moet gebeuren. De docenten kunnen daadwerkelijk dingen veranderen. De rol van docenten is, uiteindelijk, wat telt.

Maar dat geldt dan niet voor alle docenten. Docenten moeten op cursus, een nascholing doen, workshops bijwonen, een boekje aanschaffen en lezen, flippen, netwerken, uit eten gaan of gewoon maar helemaal stoppen met werken en vooral niet voor de klas gaan staan. Ga emigreren, ga naar Mars...

Maar hoe belangrijk is dan dat gezeur vanuit de periferie? Moeten die docenten zich daar dan iets van aantrekken? Hun leven verbeteren? Nascholen? De problemen oplossen? Verdwalen?

Nee. Laat maar gaan en doe wat je zelf denkt dat belangrijk is. Doe je werk zo goed mogelijk en laat de rest maar zeuren. Van alles wat iedereen denkt, vindt, roept, zeurt en van plan is telt uiteindelijk alleen wat je doet.

Vaarwel en pas maar op dat je niet verdrinkt in je eigen gelijk...:-)

Transpiratie, inspiratie en wrevel

't Schijnt dat niet alle docenten de neiging hebben om hun lesmateriaal en ideeën te delen. Ik begrijp dat wel. Als je dat wel doet dan komt er meestal alleen maar gezeur van. Ik had al eerder geroepen dat mensen niet zo moeten zeuren, maar dat helpt niet echt...:-)

"Plaats voor 1 januari 2013 een nieuw bericht of een reactie op een bestaand bericht in de vakcommunity en verdien een cadeaubon van 25 euro"
Nieuwsbrief No 1-2013

Over perverse prikkels gesproken...:-)

Docenten worden regelmatig opgeroepen vooral (gratis) hun lesmateriaal te delen, bijvoorbeeld door het in wikiwijs onder te brengen. In de nieuwsbrief van de wiskundecommunity van de digischool bijvoorbeeld.

Nu probeer ik me voor te stellen hoe dat zou zijn als je dan je spullen deelt dat er dan iemand is die dat gaat beoordelen. Je maakt iets... geeft het weg... en daar gaat iemand 'het gegeven paard' in de bek kijken... Zou daar iemand op zitten te wachten? Wie gaat dat dan doen? Wie kan dat?

Er zijn zelfs mensen die nog een stapje verder gaan:

"Wat mij betreft zouden  scholen verplicht mogen worden om alles wat 'in huis' ontwikkeld wordt publiek beschikbaar te stellen.
bron" 

Droom maar lekker verder, zou ik zeggen...:-)

Recht op cynisme

Zijn docenten nu echt een zeurende en klagende beroepsgroep? Zo ja, hoe vreemd is dat? Ik zou er van alles over kunnen zeggen, maar hoe zinvol is dat? Maar ik kan niet aan de gang blijven...

Het lijkt, op de een of andere manier, een maatschappelijk aanvaarde opvatting te zijn dat de problemen in het onderwijs vooral te wijten zijn aan de docenten. Het ontbreekt hen aan vakkennis, ze kunnen geen les geven, hebben de verkeerde houding en zijn niet in staat de jeugd van tegenwoordig te boeien.

Wat een treurigheid... maar klopt dat wel? Ik weet niet waar iedereen die wijsheid vandaan haalt, maar mijn ervaring is (eerlijk gezegd) een klein beetje anders. Niet dat ik niet iets te zeuren zou hebben hoor en ik heb ook nog wel wat klachten...:-)

Bij het interview op radio1@jelmerevers kwam de vraag naar voren wat nu eigenlijk de diepere bedoeling zou kunnen zijn van de overheid om zich zo monomaan te richten op meetbare trivialiteiten in plaats van zich te richten op de 'echte' doelen van het onderwijs. Mijn eerste gedachte daarbij is dat de overheid niet wil of kan investeren in onderwijs, dus moet men maar steeds de aandacht afleiden van de 'echte problemen'.

Erg geloofwaardig zijn al die 'nieuwigheden' niet. Steeds maar weer slechte ideeën en flauwekulmaatregelen in plaats van de dingen gewoon 's aan te pakken. Zelfs met beperkte middelen zou er van alles mogelijk moeten zijn. Op 'bussemakers en de status van het leraarsvak' staat zo maar een plan. Doe daar 's wat mee...

Eigenlijk vraag ik me wel af hoe lang docenten nog accepteren dat iedereen wel van alles roept maar niemand iets doet. Eigenlijk is de vraag dan: heb ik hier op deze manier nog wel zin in? Maar daarover dan misschien later meer...:-)

De onderwijsvernieuwingsindustrie

Wat lees ik nu?

Ons onderwijs is ingericht rond de wetmatigheden van de geïndustrialiseerde samenleving. Centraal staat een lineair- mechanisch leerproces dat georganiseerd wordt rond het ontsluiten van kennis via boeken en docenten.
bron

Dat is nog 's een mooie binnenkomer. Stomme pinguin...:-)

Plezier maken

"Als het verder toch niet veel uitmaakt wat je wel en niet doet kan je net zo goed uit je bol gaan en plezier maken...:-)"
globe putrand

Leraar met lef

De afgelopen week stonden, voor mij, een aantal 'topics' in de schijnwerpers. Zowel Internet-gewijs als meer in de werksfeer. Niet dat ik veel onderscheid maak tussen 'persoonlijk', 'werk' of 'internet'. Het loopt doorgaans allemaal door elkaar heen. Maar dat #lerarenmetlef was wel grappig...:-)

Ik schijn te behoren tot de verloren generatie. Dat is bijzonder, want ik wil helemaal nergens bij horen. Maar daar is weinig aan te doen. Voor allerlei andere clubjes zoals die van de speldenprikjes heb ik hetzelfde gevoel dat is als kind had. Dat je het gevoel hebt dat je klasgenoten allemaal leuk met elkaar omgaan, feestjes geven waar je niet welkom bent en wegens het groepsgevoel andere kinderen uitsluiten.

Later begrijp je dan wel hoe dat werkt. Uiteindelijk ben je beter af als je gewoon je eigen plan trekt. Aan echte vrienden en vriendinnen heb je uiteindelijk meer dan aan een stelletje ongeregeld.:-)

Eigenlijk is dat gevoel nooit verdwenen. Je zou kunnen zeggen dat het een terkortkoming is in mijn persoonlijkheidsstructuur of misschien zelfs wel een sociale deficiëntie. Hoe erg is dat? Heb ik daar last van? Wat zijn daarvan de kwalijke gevolgen? Wordt een mens daar niet heel ongelukkig van?

Dat laatste valt reuze mee en daar zou ik nog wel een stukje over kunnen schrijven, maar laat ik dat nu maar even niet doen. Ik denk dat je altijd moet proberen zoveel mogelijk profijt te trekken van je tekortkomingen, dan heb je er tenmiste nog wat aan.:-)

Ik denk dat men nu maar 's op moet houden met steeds weer nieuwe clubjes in het leven te roepen die dingen willen gaan regelen waar ze niet over gaan. Als daarbij de uitgangspunten en de perceptie van de wereld zelfs twijfelachtig is wat schiet je daar dan mee op? Geloof me, de werkelijkheid en de oplossingen voor al die ingewikkelde problemen in het onderwijs liggen 'echt' op een hoger plan dan wat je met het schoppen van de spreekwoordelijke 'open deuren' ooit zal bereiken.

Aan de andere kant... is het natuurlijk wel fijn om ergens bij te horen. Dat zou ik ook wel willen, maar 't zit er niet in:-) Behalve dan dat ik deel uitmaak van de menselijke soort. Dat dan nog net:-))

• Zie Dance Monkey Dance

Docenten weten het beter

Ik had met de hakken in het zand een poging gedaan om aan te geven dat als je iets van docenten wilt je geen onzin moet verkopen. Ik had daarvoor maar 's serendipity learning plannen? gebruikt als 'willekeurig' voorbeeld.

Ik dacht dat onderwijvernieuwers zelf ook wel zouden begrijpen dat een groot deel van hun gedachtengoed gebaseerd is op drijfzand. Maar kennelijk nemen ze zichzelf behoorlijk serieus. Dat is gek...:-)

Hier zijn nog zo wat dingen die ik voorbij heb zien komen de laatste paar dagen:

• Meervoudige intelligenties...
  
• Geef docenten hun vak terug.
  
• Docenten moeten weer over onderwijs na gaan denken.
  
• Kennisoverdracht is niet meer het exclusieve domein van het onderwijs.
  
• Is het nog van deze tijd dat de vakbond AOb zo vast houdt aan de enorme hoeveelheid vakantiedagen van docenten? De kwaliteit van het onderwijs en het aantal lesuren moet omhoog. Bond ouderwets bezig.
  
• Methodes verleiden tot slaafs volgen in plaats van zelf nadenken.
  
• Groot probleem van methodes vind ik dat het keurslijven zijn, die ontplooiing van docent en student in de weg staan.
  
• Dunne docenten hebben dikke boeken nodig.
  
• Hoe verander je de mindset in het onderwijs?
  
• Systeemdenken is een benadering die tracht overzicht van het geheel te behouden, in plaats van zich te concentreren op afzonderlijke onderdelen zonder te overwegen welke rol deze delen in het groter geheel spelen.
  
• Leraar moet weer een beroep worden waar je trots op kunt zijn.
  
• Puberbrein niet geschikt voor klassikaal onderwijs
  
• ...

Allemaal in het kader van de cursus 'hoe jaag je docenten zo snel mogelijk op de kast?'. Lijkt me een leuke cursus:-)

Maar 't kan altijd erger. Je kunt docenten met 'de hakken in het zand' natuurlijk ook gaan verwijten dat ze gewoon niet 'open staan' voor de beoogde onderwijsvernieuwingen. Dat het ze gewoon ontbreekt aan een 'open mind'. Dat ze 't gewoon niet zien. Het is een soort van sneeuwblind. Dat kan. In dat geval gaan de hakken uit het zand en verlaten we de bijeenkomst. Kom jongens en meisjes: 'we gaan iets nuttigs doen. Laat die lui maar lekker verder klunzen.'

Betweterige types die vinden dat docenten altijd net doen of ze 't beter weten. Wat moet je er mee? Het zou toch zo maar kunnen zijn dat docenten het ook echt beter weten. Dat is trouwens een kerncompetentie van docenten. Anders moet je ook niet voor de klas gaan staan.

Waarom zit iedereen nu altijd zo te zeuren in het onderwijs?

Waarom wordt er nu eigenlijk altijd zo gezeurd in het onderwijs? Als je de media moet geloven is het slecht gesteld in het onderwijs. De docenten deugen niet, de leerlingen kunnen niks en de rest deugt ook niet. Iedereen klaagt. Waarom eigenlijk?

Als docent moet je niet al te vrolijk lopen doen op school. Voordat je 't weet moet je allerlei dingen doen die je niet wilt. Nee, je moet altijd flink klagen over werkdruk en 't gebrek aan voorzieningen en zo. Druk, druk, druk. Doe je dat niet dan gaat er altijd wel iemand denken dat je nog wel iets meer kan doen.

Maar voor de rest? 't Is vooral een kwestie van gaten in de markt. Ik zou denken dat als leerlingen niet kunnen spellen of niet kunnen rekenen dat het onderwijs niet deugt. Dus doe daar wat aan. Maar nee, we gaan spelling toetsen en rekentoetsen afnemen. 't Mag alleen niks kosten maar er wordt wel aan verdiend.

Scholen moeten echt werk maken van de integratie van ICT in het onderwijs. Maar het mag niks kosten. Maar er wordt wel aan verdiend.

Ergens klopt er iets niet...

Verkeerde diagnose, verkeerde medicijn

Op De drie belangrijke gevolgen van ICT voor leren las ik het volgende:

Volgens Martens heeft dit drie belangrijke gevolgen voor het leren.

1. Lerenden hebben zelf meer vrijheid om vanuit hun nieuwsgierigheid te leren wat, waar en wanneer zij willen. Het vergroten van keuzevrijheid zal volgens hem standaardisatie van het onderwijs onherroepelijk doen afnemen.
   
2. Technologie maakt samenwerking tussen lerenden mogelijk, waarbij de traditionele grenzen van het onderwijs minder betekenis zullen krijgen.
   
3. Dankzij ICT kan het onderwijs veel beter rekening houden met diverse leerbehoeften en leervoorkeuren. Lerenden worden "minder in een standaard mal geperst" (p. 13) en voelen zich daardoor eerder competent. Dat bevordert weer de motivatie om te leren.

bron

Dat geeft (denk ik) heel goed en compact weer hoe er in sommige kringen gedacht wordt over 'integratie van ICT in het onderwijs'.

Nu is 'het onderwijs' wel een beetje vaag. Welk onderwijs? Voor welke leerlingen? Geldt dit ook voor het voortgezet onderwijs? In het bijzonder voor het wiskundeonderwijs op de middelbare school? Geldt dit voor mijn leerlingen? Geldt dit ook voor mijn onderwijs? Wat moeten we hiermee?

Op de een of andere manier kunnen 'onderwijsvernieuwers' het soms niet laten om over het 'onderwijs' te praten als karikatuur, een failliete bedrijfstak die niet weet waar ze mee bezig is, waar moderne leermiddelen nog niet zijn binnengehaald, waar geen behoefte is aan vernieuwing, waar stoffige halve bejaarden leerlingen iets proberen bij te brengen met methoden uit de 19e eeuw,...

Uit ervaring kan ik u mededelen dat er in het onderwijs zeker problemen zijn, maar dat zijn geen problemen die met ICT op te lossen zijn. Proberen om problemen op te lossen met de verkeerde middelen is zoiets als fietsen met lekke banden door mul zand. Je hebt wat te doen, je bent lekker bezig, het ziet er uit als werk maar echt opschieten doet het niet. Jammer. Verkeerde diagnose, verkeerde medicijn, patient overleden...:-)