Divine Beast Vah Medoh

Het viel niet mee om Vah Medoh uit de wolk te schieten, maar vanavond is het dan uiteindelijk gelukt. Geef nooit op, maar  't was wel een heel gedoe. Nu de rest nog...:-)

• Dat zoeken we op...
  ¯\_(ツ)_/¯

"Once all cannons are taken out, Teba will have to depart, leaving you to face the inside of Vah Medoh yourself."

Zoek het maar lekker zelf uit:-)

Naschrift
Inmiddels heb ik alle 'minor and major tests of strenght' ook afgerond. Kennelijk word je stiekum toch steeds beter. Als je iets maar veel doet dan word je vanzelf beter. O wacht dat heet ook wel leerproces.

Nagekomen berichten

Mooi onderwijs

Het mooie van Montessori-onderwijs is bijvoorbeeld dat je met leerlingen heel goed kan praten over onderwijs, waarom het (niet) werkt... (1/2)

Je zou leerlingen veel meer moeten betrekken bij de 'essentiele vragen' en de 'gewenste invulling'.... het is nu gewoon niet goed (2/3)

Leren zou een avontuur moeten zijn, een plek om met je vrienden te werken aan je toekomst, je kennis... wat je wilt, waar ben je goed in..

Medeverantwoordelijk voor het leren... dat is zelfverantwoordelijk leren.. dat je zelf het heft in handen neemt... (4/4) #ikbendetelkwijt

Wat hebben we geleerd?

Eén van de leuke momenten bij mijn bezoek aan de Montessori-basisschool was aan het eind van ochtend de juf aan de leerlingen de vraag stelde: 'wat hebben wij vanochtend geleerd?' Om beurten vertellen een aantal kinderen wat ze geleerd hebben. Dat was zo leuk...

Nu we de tweede en laatste bijeenkomst 'klassenmanagement' hebben afgerond zou het niet zo gek zijn je af te vragen of ik daar nu iets van geleerd heb. Ben ik er anders over gaan denken? Heb ik iets gehoord waar ik nog niet aan gedacht had? Wat het leuk? Interessant? Grensverleggend? Of...!?

Waarschijnlijk is het beter de 'zaak' te laten bezinken. Uiteindelijk denk ik dat het Montessori-onderwijs onder grote druk staat. Er is kennelijk behoefte aan regels, meetbare resultaten en afvinkbare trivialiteiten om de kwaliteit van docenten te meten. Daarbij lijkt er een onafwendbare neiging te zijn om de waardevolle 'dingen' van het Montessori-onderwijs uit het oog te verliezen.

Natuurlijk moet een les een kop en een staart hebben, natuurlijk moet je nadenken over doelen, orde, structuur en leeropbrengsten van je onderwijs. Belangrijker daarbij is de vraag: wat willen we nu eigenlijk precies? Hoe bereik je dat dan? Lukt dat ook? Wat zou er moeten gebeuren? Hoe kunnen we 'ons onderwijs' beter vormgeven, beter inrichten en hoe kunnen daarmee onderwijs geven dat recht doet aan de leerlingen.

Dat gesprek wordt zelden gevoerd. Dat is waarschijnlijk ook te moeilijk. Het Montessori-onderwijs bevindt zich op alle niveaus in een spagaat. In het schoolplan staat dat 'zelfwerken' niet goed genoeg is en dat docenten meer klassikale uitleg moeten geven. Tegelijkertijd krijgen de docenten in de bovenbouw het verwijt dat zij steeds vaker klassikaal uitleg geven en geen oog hebben voor het ontwikkelen van zelfstandig leren van de leerlingen.

Bij de cursus kwam ik het overzicht tegen over zelfstandigheid. Van 'zelf werken' naar 'zelfstandig werken' naar 'zelfstandig leren' naar 'zelfverantwoordelijk leren'. Je zou denken dat wij ons vooral richten op 'zelfverantwoordelijk leren', maar dat is niet zo... we zijn al blij dat de leerlingen 'zelf werken', hier en daar 'zelfstandig' maar 't gaat toch vooral om 'werken'. De vraag is, inderdaad, of dat werkt... waarschijnlijk niet.

Kortom: er zijn een aantal zeer fundamentele vragen die beantwoord moeten worden voordat je gaat sleutelen. Daar is moed en visie voor nodig. Wie durft? Wie heeft er voldoende lef om te veranderen maar het goede te behouden? Of zijn we al zo ver verdwaald dat het Montessori-onderwijs haar bestaansrecht inmiddels aan het verliezen is? Dat zou toch wel bijzonder treurig zijn.

• Zie ook Innovatie & Onderwijs | dialoog

Modern onderwijs

Uit het schoolplan gevist:

Het vak wiskunde zal qua didactiek onder de loep genomen moeten worden: nu ligt de nadruk teveel op het zelfstandig werken en te weinig op grondige, klassikale uitleg, gedifferentieerde uitleg aan kleine groepen.

Als we de lijnen die zijn ingezet doortrekken kunnen we waarschijnlijk de komende tijd allerlei nieuwe ideeën tegemoet zien:

• Er moet meer klassikale uitleg gegeven worden in keuze-uren
• Als er geen 31 leerlingen in een lokaal kunnen dan passen er 41 ook niet in, dus de klassen kunnen nog wel iets groter.
• 't Is zonde om goede klassikale uitleg niet breed in te zetten. We gaan college geven. Dat nemen we dan op en zetten dat op een CD.

Maar alle gekheid op een stokje...:-) Ergens klopt er iets niet. Wiskunde leer je namelijk alleen door te doen. Al leg je nog zo goed uit, uiteindelijk gaat het om zelf doen. Wiskunde bouw je op. Je kunt wel iets zo uitleggen dat iedereen het snapt, maar als het niet beklijft dan heeft dat geen enkele zin. Wiskunde is leuk. Als leerlingen wiskunde niet leuk vinden dan is er iets mis. Dan is het namelijk geen wiskunde, maar iets anders.

De didactiek verbeteren is een goed plan, maar ga dan iets doen wat zin heeft. We leven tenslotte niet in 1989 maar in 2012.

Zie ook 'Wat is Montessori-onderwijs?'

Tijdsgeest

"De laatste echte innovaties op het gebied van onderwijs zijn te vinden in de categorie traditionele vernieuwers als Dalton, Jenaplan, Montessori en de Vrije scholen. Wanneer je kritisch kijkt naar wat er momenteel over is van hun zuivere visies zoals die ooit zijn neergezet, is het schrikken. Onder het mom van aanpassing aan de huidige tijdsgeest zijn de essentiële principes achter de pedagogische visies verkwanseld."
bron

Waar ik niet aan toe kom

Een aantal weblogposts waar ik voorlopig even niet aan toe kom:

1. Het ontwikkelen van cursussen/opdrachten is niet iets dat je zo even tussendoor doet. De dingen die je verzint en maakt moeten worden uitgetest, moeten groeien en zijn een onderdeel van een langdurig proces van aanpassen, verbeteren en heruitvinden. Maar hoe zit dat dan? Wat helpt daarbij? Wat werkt tegen?
2. We kennen al het 'adaptief toetsen' maar hoe zou 'adaptief wiskundeonderwijs' er uit zien? Dat leerlingen 'ergens' beginnen en afhankelijk van de leerbehoefte andere routes zouden moeten kunnen kiezen. Wat wil je leren? Wat zegt dat? Wat zijn de consequenties voor de rest van schoolloopbaan?
3. Er is, websitegewijs en webloggewijs, een groot verschil tussen 'verhalen vertellen', 'verzamelen' en 'creëren'. Over na-apen, citeren en originaliteit.
4. Docenten lijken soms misschien wel 'ongeleide projectielen', maar is dat wel zo? Of is het juist wat je van docenten moet verwachten? Dat ze kijken naar 'wat er moet?' in plaats van 'wat men roept'? Over deskundigheidsbevordering, professionaliseren en waardering. Hoe overleef je het onderwijs? Wat moet je doen? Hoe krijg je dat voor elkaar?
5. De inzet van ICT in het onderwijs heeft alles te maken met 'communicatie'. Daar is nog een hele wereld te ontdekken. Informatie of lesmateriaal is nog geen onderwijs. Het wordt pas 'onderwijs' als...
6. Er bestaat niet zoiets als 'gratis' of 'belangenloosheid'. Wat is de zin in het steeds maar weer dingen doen, dingen bedenken of er over schrijven? Allemaal gratis en voor niets? Waarom zou je dat doen? Waarom doe ik wat ik doe? Heeft dat wel zin?
7. Wat is precies Montessori-onderwijs? Hoe moet je dat dan doen? Wat moet je je daarbij concreet voorstellen? Of is het misschien meer een soort geloof? Is dat dan erg? Werkt dat dan? Geniale didactiek of nutteloze illusie? Wat moet je er van denken?:-)
8. Beschrijvingen van kernbegrippen in het wiskundeonderwijs. Waar houden we ons in de onderbouw bij wiskunde mee bezig?

Genoeg te doen, genoeg om over na te denken, maar doe het maar 's...:-)

Verslagen schrijven

Ik heb gisteren 109 verslagen geschreven. Dat zijn wat 'normale mensen' rapporten noemen. In Montessoriaanse zin noemen we dat anders en 't is ook een beetje anders. Leerlingen kunnen in ieder geval altijd met de docent in gesprek gaan als ze het met de beoordeling niet eens zijn.

Tot nu toe heb ik één leerling aan de e-mail gehad over een gemaakte afspraak die ik vergeten was, drie leerlingen uit havo 4 die niet precies wisten hoe het rapportpunt berekend werd en één leerling die inderdaad een punt (te weinig) heeft. De drie havoleerlingen konden gelukkig in de jaarplanner precies zien hoe dat in elkaar zat.

Als je nu echt een evidente fout gemaakt hebt dan is dat geen probleem, maar een ongeluk komt meestal niet alleen. Mijn insteek is dat je, wat je ook bedenkt, moet zorgen dat een beoordeling rechtvaardig is en inzichtelijk. Dat is dan soms wel lastig, maar als het terecht is dan moet je daar ook niet moeilijk over doen.

Af en toe kom je nog wel 's een verwijzing tegen naar 'vijven en zessen' van A.D.de Groot. In het boekje 'Vijven en zessen' concludeert de auteur dat de schoolcijfers van het ordinale schaaltype zijn. Men kan immers moeilijk volhouden dat het verschil tussen een 8 en 9 hetzelfde is als het verschil tussen een 5 en een 6 of dat een 8 duidt op een 2 keer zo goede prestatie als een 4. Het gevolg is dat je met het cijfergeven slechts een ordening in de cijfers aangeeft. Een 7 betekent een betere prestatie dan een 4 of een 6 en dat is alles!

Hieronder zie je een staafdiagram van de verdeling van 1000 schoolcijfers. De empirische verdeling zoals deze is vastgesteld en de theoretisch verdeling die je op grond van de normale verdeling zou mogen verwachten (met hetzelfde gemiddelde en standaarddeviatie):

A.D. de Groot beargumenteert dat het rekenkundig gemiddelde bepalen van schoolcijfers, vanuit een statistisch oogpunt, wel eens niet zou kunnen kloppen!

Soms wordt de suggestie gewekt dat docenten zo rond de 5/6 de zaak aan het flessen zijn, dat ze vijven opplussen naar zessen. Dat is een voorbarige conclusie. Het kan ook zijn dat leerlingen die zo rond de 5/6 zitten zelf zorgen dat het 'goed' komt. Kan ook:-)

Bij statistiek 1-3 op de lerarenopleiding heb ik nog wel 's gesuggereerd dat andere centrummaten misschien geschikter zijn.

Een leerling haalt voor de toetsen 4 keer een 6 en één keer een 1. Het gemiddelde is nu 5. Dit zou kunnen leiden tot een onvoldoende op het rapport. Een andere leerling haalt 2 keer een 4 en 2 keer een 5 en één keer een 10. Gemiddeld is dat 5,6 en misschien wel een 6- op het rapport. Dat lijkt niet erg eerlijk: de eerste leerling beheerst de stof voor 80% voldoende. De tweede leerling beheerst slechts 20% van de stof voldoende.

In de praktijk zoek je naar een verantwoord gemiddelde tussen 'inzichtelijk beoordelen' en 'het volgen van je hart'. Ik ben altijd blij als het allemaal klopt, de beoordeling helder is, je de dingen gewoon kan uitrekenen en de leerlingen het dan gewoon met je eens zijn...:-)

Contraproductief

Ik heb tot vandaag altijd het standpunt ingenomen dat iedereen recht heeft op zijn eigen gekluns. Dat is een handig standpunt als je, naast het bestrijden van onzinnige ideeën, ook nog een leven wilt hebben. Ik riep, lerarenopleidinggewijs, nog wel ’s wat over het gekluns met n@tschool (en de rest van de ICT-voorzieningen), het lerarenregister (niet doen!) of dat mallotige wikiwijs (wie verzint er zo iets?).

Veel zin heeft dat ‘er over zeuren’ niet echt, maar over dat ‘recht op je eigen gekluns’ moet ik mijn mening herzien. Nee, niet iedereen mag zo maar gaan zitten klunzen met geld dat beter besteed zou kunnen worden. Dat kunnen we niet langer goed vinden. Dus blijf ik er toch maar over doorgaan…:-)

Ik dacht altijd ‘laat ze maar gaan, het wordt waarschijnlijk helemaal niks, maar laat ze maar lekker verder klunzen. Dan hebben ze wat te doen.’ Maar ‘stagnerende implementatie’ is contraproductief. Het is niet zo dat ‘slechts’ de beoogde doelen ‘gewoon’ niet gehaald worden, nee, het werkt juist averechts. Er wordt dus (veel) minder bereikt dan dat wat zonder de mislukkingen mogelijk zou zijn geweest. Men had het beter achterwege kunnen laten…

Als je, in de loop van de tijd, constateert dat je ELO niet leidt tot innovatief en begeesterd onderwijs dan zou je ook kunnen overwegen er mee op te houden. Steeds maar weer studiedagen, workshops, nieuwe versies, …

Het zou kunnen zijn dat de ‘onwillige docenten’ eerder onwilliger worden dan williger. Het zou wel ’s kunnen zijn dat ze het inmiddels al helemaal zat zijn. Ondertussen doen ze dan eerder minder dan meer. Dat is contraproductief.

Dan heb ik het nog niet eens over de leerlingen. Wat moeten zij er mee? Een ELO? Wat is dat? Hoe moet dat dan? Komt daar wel ’s iemand dan? Moeten wij daar iets mee? Boe, boe…

Nee, dames en heren, zo gaat dat niet. Voordat je gaat knutselen aan je ELO moet je eerst ernstig nadenken over wat je precies wil. Innovatief en modern onderwijs? Digitalisering van het onderwijs? Gaan we nieuwe dingen bedenken? Gaan we 's fijn verdwalen? Een nieuwe route zoeken? Nieuwe middelen gebruiken? Uit onze bol gaan?

Of pruttelen we gewoon verder, drinken we een glas en vragen we ons later af ‘waar is het mis gegaan?’.

Een verkeerde indruk

Heel af en toe probeer ik de mensen nog wel 's iets uit te leggen. Dat ze 't bij 't verkeerde eind hebben. Meestal doe ik dat heel omzichtig. Ik ga niet meteen roepen 'je zit er naast' of 'je bent niet goed bij je hoofd'. Ik vertel meestal wat ik er dan zelf van denk en soms ook nog waarom. Meestal heeft dat niet veel zin en eindigt zo'n discussie meestal met 'daar zijn we 't dan niet over eens'. Ja. Heel goed. Dat was het idee, anders heeft een discussie ook weinig zin. Kennelijk wil men helemaal geen discussie, maar bevestiging.

Soms krijg ik wel 's de indruk dat mensen snel vinden dat ik negatief ben, recalcitrant, dat er met mij nauwelijks te praten valt. Dat klopt allemaal, inderdaad, maar dat betekent nog niet dat ik geen gelijk heb. Ik krijg meestal geen gelijk. Ik vind dat niet erg want uiteindelijk heb ik wel vaak gelijk. Alleen duurt het soms even.:-)

Twee dingen

Het eerste is dat sommige mensen geen idee hebben wat ik doe. Dat is niet zo gek want dat weet ik zelf ook niet precies, maar hier en daar heb ik toch wel enige sporen achter gelaten. Het is niet zo moeilijk om even op mijn website te kijken bijvoorbeeld. Moet kunnen:-)

Het tweede is dat sommige mensen het niet kunnen laten om te vertellen wat ik wel en niet moet doen. Ik ben altijd in voor tips en suggesties, maar dan moet dat wel ergens op slaan. Je kunt tegen mij wel roepen 'doe 's iets met ICT' maar wat moet ik daar mee?:-) Of dat ik nodig moet professionaliseren. Wat denk je waar docenten zo de hele dag mee bezig zijn. Dat soort dingen. Het moeilijkst heb ik het nog met die mensen die vinden dat het gesomber in het onderwijs afgelopen moet zijn en dat het tijd wordt voor een positief geluid. Daar krijg ik echt de kriebels van. Hoezo? Wie is er somber dan? Moeten we die mensen serieus nemen dan? Dat dacht ik toch niet:-)

Waarom?

Ik begrijp, geloof ik, wel waar het vandaan komt. Ik probeer namelijk al 23 jaar de leerlingen wiskunde te leren. Ik probeer dat ook een beetje leuk te maken en hopelijk ook zo dat het ook allemaal een beetje blijft hangen. Ik sleep er van alles bij, maak zelf dingen, doe nog wat op Internet en ben eigenlijk altijd aan het werk. Maar dat is dan allemaal vooral ondanks al dat gedoe er om heen. Het gaat er niet om wat je zegt, maar om wat je doet. Ik ben meer van de praktische uitvoering.

Op mijn weblog en mijn twitter kan het dan wel 's overkomen alsof ik een oude zeur ben die 't allemaal maar niks vind. Dat moet dan maar. Ik vind dat er over onderwijs door veel mensen grote onzin wordt uitgekraamd. Het gaat nergens over en dat is niet erg motiverend voor al die hardwerkende professionals die er, ondanks de randvoorwaarden, de verkeerde beeldvorming en alle regeltjes, iets van proberen te maken.

Conclusie

Misschien wordt het tijd om op te houden met dat slappe gepolder. Gewoon maar 's zeggen wat je er van vindt. Als iedereen maar een beetje `voorzichtig gaat zitten wezen` dan wordt het natuurlijk nooit wat. Spreek je uit! Docenten hebben een mooi vak en dat willen we graag zo houden. Pas maar op. Are you looking at me? Are you looking at me?:-)

"This page is about me and why everything I like is great. If you disagree with anything you find on this page, you are wrong."
thebestpageintheuniverse.net

Montessori-onderwijs

"Montessori-onderwijs bleef niet voor niets een redelijk marginaal verschijnsel, vooral voor elite-ouders. Als het werkelijk zo effectief was, hadden veel meer scholen dit model allang overgenomen."
b(r)on

Het goede voorbeeld

In het Montessori-onderwijs kom je wel 's het begrip voorleven tegen. 't Is zoiets als het goede voorbeeld geven maar dan specifiek vanuit het perspectief van de leerling bezien. Als docent ben je natuurlijk ook een soort van studieobject voor leerlingen. Ik bedoel maar, je kunt van alles roepen, maar uiteindelijk gaat het er om wat je doet.

't Is mij nooit gelukt om mijn werk als docent te beperken tot 'nine to five'. Ook als ik vrij ben houdt het me nog bezig. Ik denk na over wat ik vandaag of gisteren heb aangericht. Ik ben bezig met wat ik wil, wat ik niet wil, wat misschien zou moeten of wat ik misschien zou moeten laten.

Op het Internet is er de laatste weken van alles te beleven rondom 'onderwijs', 'onderwijsvernieuwing' en 'integratie van ICT in het onderwijs'. Eigenlijk wil ik me er niet mee bezig houden en me er ook niet mee bemoeien. Laat iedereen maar prutsen. Iedereen heeft recht op zijn eigen gekluns.

't Is wel jammer, maar 't werkt niet. Wat moet ik er mee? Ik kan 't waarschijnlijk toch weer niet laten. Misschien moet ik dat ook wel niet willen. Wie weet waar we nog op uit komen. Ik prutsel gewoon maar verder. Voorlopig.:-)

Aan problemen en uitdagingen geen gebrek

De komende weken moet ik me ernstig bezig houden met de vraag: wat is geschikt lesmateriaal?

De aanleiding is tweeledig:

"Deze klankbordgroep wordt gevraagd een programma van eisen op te stellen voor onze digitale leeromgeving en voor onze digitale leermiddelen."

Ik vind dat interessant en zorgelijk. Vooral als er gezegd wordt dat:

"Het idee is dat invoering van digitale middelen zonder verhoging van kosten mogelijk is of dat in gevallen zelfs kosten te besparen zijn."

Dat is wel een aantrekkelijk idee, maar meer ook niet. Het idee dat ICT kosten gaat besparen lijkt me achterhaald.

Daarnaast is er een startbijeenkomst van VMO-scholen:

"De komende vier jaar gaan de VMO-scholen aan de slag met het ontwikkelen van geschikt materiaal voor voortgezet montessori-onderwijs."

Dat is ook interessant. Maar in de e-mail stond:

"Op deze eerste conferentiedag vragen we jullie om een voorbeeld mee te nemen van door jou gemaakt of bijgesteld materiaal waar je erg tevreden over bent. Neem dat materiaal mee op papier, maar ook digitaal, bijvoorbeeld op een usb-stick."

Dat is dan weer zorgelijk. Ik denk dat modern, innovatief en geschikt lesmateriaal nu juist 'dingen' zijn die zich niet niet zo maar op laten slaan op een memory-stick. Leg dat maar 's uit.:-)

Maar 't ligt wel voor de hand om die twee zaken te combineren. Dus Montessori-geschikt lesmateriaal met zinvolle inzet van ICT. Wat wil je nog meer? Kan dat? Ik denk 't wel. Zie daar alweer een uitdaging.

Nog meer zorgen:

Daarna krijgen jullie een korte inleiding in het digitaal uitwisselen van materiaal via de nieuw te openen montessorigroep binnen Wikiwijs. Als vervolg op die inleiding kunnen jullie ook een aantal materialen al direct op Wikiwijs plaatsen, vandaar de usb-stick.

Ik wil niet vervelend doen maar wikiwijs lijkt me niet direct een voorbeeld van iets dat gaat werken. 't Is maar zeer de vraag of je daar je spullen moet neerzetten. Dat je 't maar weet:-)

Kortom: aan problemen en uitdagingen geen gebrek.

Jeugdherinneringen

Ik ben vanmorgen op bezoek geweest bij een Montessori-basisschool. Dat was zo leuk. Ik ben er wel een verslagje over aan het schrijven, maar dat schiet nog niet erg op. Zoveel indrukken en wetenswaardigheden, het kan niet op.
Zie ook Putting The Learner on ICE

Nu ik er zo 's over nadenk is voor mijn eigen ontwikkeling de tijd op de lagere school wel zeer bepalend geweest, denk ik. Op de kleuterschool ging alles nog zo'n beetje langs me heen, maar aan de lagere school kan ik toch wel wat 'dingen' koppelen die voor de rest van mijn aardse bestaan bepalend zijn geweest. Dat ging dan vooral om de leerkrachten, om de mensen dus. De invloed daarvan is waarschijnlijk van veel groter belang dan alles daarna, maar dat is dan weer een heel ander verhaal.:-)

Maar ik had natuurlijk nog opdracht meegekregen, dus dat moet ik dan eerst maar 's doen. Maar de 'andere ervaringen' zijn leuker:-)