donderdag 28 november 2013

Gaan we niet een beetje te snel?

Ik heb het idee dat we hier en daar te snel gaan. We zijn al van alles aan het doen, maar is dat nu wat we willen? Of worden we stiekem een bepaalde richting opgestuurd? Hoe reëel is dat dan? Zouden we niet eerst de volgende vraag moeten beantwoorden?

"Stel je eens voor – los van de beren op de weg en de praktische bezwaren en het gezucht over wat er allemaal van anderen moet – hoe het onderwijs er uit zou zien als het er precies zo uitzag als jij vindt dat het zou moeten zijn.”
bron

Er is een soort nadruk op lessen, lesbezoek, observeerbare gedragingen, feedback e.d. Maar is dat nu wat we doen? Of is er juist een heleboel onzichtbaar? Wat heb je allemaal gedaan vooraf? Wat is nu eigenlijk precies onze 'kracht' en wat zijn onze tekortkomingen? Hoe zit het eigenlijk met de randvoorwaarden? Moeten wij alle problemen oplossen?

Als je het onderwijs wilt verbeteren schieten mij zo maar een aantal maatregelen binnen: kleinere klassen, beter lesmateriaal, ICT-voorzieningen die werken en ruimte om leerlingen extra te helpen. Dat zou betekenen dat je moet investeren, heel veel moet investeren... Maar in 't onderwijs moet er altijd van alles, maar 't mag geen geld kosten...

De vraag is dan 'wat kan je dan wel doen?' Ik krijg het gevoel dat er een idee is ontstaan dat als die leraren nu maar 's beter les geven dan komt het wel goed. Maar wat is les geven? Dat je iets heel goed uitlegt en dat iedereen het dan begrijpt? Of is het doel dat iedereen in rijtjes zit, z'n mond houdt en sommen maakt? Of is er toch nog wel iets meer voor nodig? Wat willen we eigenlijk?

2 opmerkingen:

  1. "Dat zou betekenen dat je moet investeren, heel veel moet investeren... "

    Een heerlijke gedachte. Stel je toch eens voor dat we het over een heel andere boeg gaan gooien in het onderwijs, en dat OCW maar liefst TWEE KEER ZOVEEL GELD krijgt voor onderwijs aan hetzelfde aantal leerlingen als nu.

    Wat zouden we daar dan niet allemaal mee kunnen doen? De klassen halveren, veel meer individuele begeleiding organiseren, de lerarenbaan aantrekkelijker maken en zo beter opgeleide leraren werven, meer tijd voor lesbezoek en scholing, het collegegeld halveren en studiefinanciering beschermen. Examenresultaten zouden er wel bij varen. Iedereen kan wel een of meer wensen aan dit lijstje toevoegen.

    Welnu: in 1997 was het in wezen zo ver. Tussen 1997 en 2010 verdubbelde de OCW-onderwijsbegroting ruimschoots. Bij een nagenoeg vergelijkbaar aantal leerlingen en studenten. Hadden we dat in 1997 maar alvast geweten! Hadden we toen maar een mooie wensenlijst kunnen opstellen!

    Maar nee. De 17 miljard EXTRA zijn niet gemunt in kleinere klassen, meer begeleiding, betere leraren, meer tijd voor professionalisering of hogere resultaten. Dat investeren, dat heel veel investeren waarover je schrijft, dat hebben 'we' wel gedaan, maar het leidde tot vrijwel niets. Behalve een dikke laag ICT die over de scholen is uitgestort.

    Moet nu de conclusie zijn dat zelfs héél veel extra geld investeren toch niet helpt? Of is er een alternatieve verklaring voor het investeren & verdwijnen van 17 miljard belastinggeld zonder dat dit tot beter onderwijs leidde?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Je zou natuurlijk kunnen eisen dat er geinvesteerd moet worden in "kleinere klassen, beter lesmateriaal, ICT-voorzieningen die werken en ruimte om leerlingen extra te helpen" en niet in onzin... Ik noem maar iets geks.

      Verwijderen