Een moeilijk maar onvermijdelijk besluit

There's no choice here to make, there's no easier decision than to stand up, stand straight and to give it a try and there's no time for hesitation as the stations of our lives are passing by.
Peter Hammill

Ik heb besloten de lerarenopleiding op 1 september 2011 te verlaten. Ik heb 10 jaar op de Hogeschool Rotterdam gewerkt. Eén jaar als ELO-beheerder en negen jaar als docent wiskunde. Ik heb hard gewerkt, denk ik. Ik vond dat ik toch wel de leukste baan van Nederland had. Wat wil je nog meer?

Veel van de dingen die ik deed waren 'mede mogelijk gemaakt' dankzij de inzet van eigen tijd en eigen middelen. Dat zoeken naar en experimenteren met ‘andere manieren’ van leren en ‘andere manieren’ van werken vond ik wel interessant en boeiend. We leven tenslotte in 2011, dus als docent moet je mee met de tijd... denk ik.


Aan de andere kant kan je natuurlijk niet alleen maar investeren, steeds maar weer nieuwe dingen bedenken en proberen een 'beetje bij te blijven' zonder dat er iets tegenover staat. Je moet daarbij niet zozeer denken in termen van tijd of geld maar vooral ook aan belangstelling, enthousiasme en een soort gevoel dat je dat allemaal niet voor niets doet. Het is niet erg om voor de troepen uit te lopen, behalve als de troepen de andere kant op lopen, zal ik maar zeggen…:-)

Daarnaast is er op de lerarenopleiding altijd een hoop gedoe over randvoorwaarden, inschrijvingen, generieke onzinmaatregelen, niet werkende ICT-middelen, kwesties over taaktoedeling, gebrek aan visie, allerlei onnodige administratieve onduidelijkheden, creatief boekhouden, gezeur over bijzaken en nog veel meer…

Het ziet er niet naar uit dat ‘deze toestand’ in de nabije toekomst gaat verbeteren, mogelijk wordt het erger.:-( Daar heb ik geen zin in. Ik moet nog 14 jaar, dus dat moet beter kunnen.:-)


Ik heb besloten de lerarenopleiding met ingang van 1 september 2011 te verlaten. Ik heb er over nagedacht, ‘t was een moeilijk, maar onvermijdelijk besluit met gemengde gevoelens. Maar voor mij is dit echt veel beter zo. Dat is pas een veelbeterplan!

Loslaten deel 2

In het kader van het 'los laten' is nu de lerarenopleiding aan de beurt. Als je ergens 10 jaar werkt en je besluit weg te gaan dan zal daar wel een reden voor zijn. Op een moeilijk maar onvermijdelijk besluit heb ik daar het een en 't ander over geschreven. Het is een 'soort van niet al te onaardige versie' van een tenenkrommende aangelegenheid.:-)

Op de lerarenopleiding ziet de organisatie er ongeveer zo uit:

Als je kijkt naar 'wie begrijpt waar ik mee bezig ben?' was de situatie tot 2011 ongeveer zo:

Op zich was dat al niet echt handig, maar zolang de direct betrokkenen nog het noodzakelijk vertrouwen hadden was dat nog wel een werkzaam concept. Helemaal tevreden daarover was ik niet, maar je kan niet alles hebben.

In 2011 zag het er ernstig naar uit dat de situatie eerder zou verslechteren dan verbeteren.

Tja, wat dan? Nu kan je natuurlijk proberen standvastig te blijven en te vechten tegen wat ik gekscherend het 'onbenul' noem, maar is dat iets wat je moet willen?

Ik heb maar eieren voor mijn geld gekozen. Je kunt niet de rest van je werkend bestaan vechten tegen de bierkaai. Tenzij je dat leuk vind. Nou nee dus...:-)

Volg je hart

"Above all, be true to yourself, and if you cannot put your heart in it, take yourself out of it." ~Unknown

Als je een moeilijk maar onvermijdelijk besluit neemt dan doorloop je daarbij verschillende fases. Op dit moment heb ik een definitief besluit genomen en begin zo langzamerhand steeds meer consequenties daarvan in te zien. Gelukkig zijn de meeste gepercipieerde gevolgen vooralsnog bijzonder aangenaam dus dat komt wel goed.

Er komt ook nog een keer een moment dat ik voldoende afstand heb genomen zodat ik misschien nog een rationeel en onderbouwd betoog zou kunnen houden over 'je verstand volgen of je hart'. Je verstand kan je wel helpen maar je verstand kan je ook op 't verkeerde been zetten. Als je dan niet uitkijkt dan val je om. Dus volg ik deze keer mijn hart en laat ik het verstand nog maar tijdje verder prutselen.


Inmiddels zijn er wel een aantal studenten die door hebben dat als ze nog iets willen met die halfafgemaakte cursussen dat ze niet te lang moeten wachten. Dat is dan toch wel weer bemoedigend ergens.:-)

Wachten tot je een ons weegt

Vandaag stond in het teken van het wachten. Eerst een uur bij de tandarts zitten wachten op C. Dat ging nog wel. Een sudoku waar ik niet verder mee kom, mooie foto's bekeken in een boek over Nederland, een aantal National Geographic's doorgenomen, ...

Daarna naar het gemeentehuis voor het aanvragen van een 'verklaring omtrent het gedrag'. Dat was nogal onvermijdelijk. Ik had nummer B217 en toen ik aankwam was nummer B191 aan de beurt. Dat duurde dus ongeveer anderhalf uur voor een handeling van 2 minuten! Kosten: 30 euro! Maar die krijg ik terug, geloof ik. Die tijd ben ik dan wel mooi kwijt:-)

Als je nu zo moet wachten dan moet je daar wel tegen kunnen. Ik vind het niet zo erg. Ik ga gewoon lekker zitten denken over van alles en niks. Daarnaast vond ik dat ik als beloning wel recht had op 4 hollandse nieuwe en iets van een gebakken visje. Die hollandse nieuwe van de viskraam bij het binnenhof zijn werkelijk verrukkelijk! Er werd echter niet gebakken in verband met de haringverkoop. Dat was dan wel weer jammer, maar begrijpelijk.

Maar zo moet je dat doen: niet druk maken, gewoon genieten van het moment en daarna weer verder met het genieten van de leuke dingen in het leven. Ik geloof dat ik na mijn 'onvermijdelijk besluit' wel heel veel meer rust in mijn hoofd heb en nu al meer geniet van de dingen, dus dat is al vast verdiend!

Maar eerst maar 's afbouwen, vakantie vieren en verder genieten, zullen we maar zeggen:-)

Sessie 38

• Dinsdag 7 augustus 2018
  • Na sessie 38 hebben we % van de behandeling afgerond.
  • ...daarna doen we er nog 10...:-)
  • Afspaak HGC
  • Scheren!:-)
• Lunch
• Eerste hulp bij didactische ongelukken  - Rene van Kralingen
• Leraar zijn is geen gemakkelijke baan, weet René van Kralingen uit eigen ervaring. Hij deelt zijn ’gevoelige momenten’ in het boek ’Eerste hulp bij didactische ongelukken’. 
• Ok.... nu weet ik weer waarom ik bij de HRO ben weggegaan....
• Een moeilijk maar onvermijdelijk besluit
• Kansrekening in werking
  • Dat is niks nieuws. Het staat allemaal allang in WisFaq.
• Sudoku's oplossen
  • De sudoku van zondag
  • De sudoku van gisteren
  • De sudoku van vandaag
• Scampi's, krieltjes en bloemkool
• Loopje
• Toetje
• Koffie

 
How did I get here?

 

• Wiskundevragen naar aanleiding van de studie 

Hoe dom kun je zijn?

"Pas op met de uitspraak: 'hoe dom kun je zijn'. Teveel mensen lijken er een uitdaging in te zien."
bron

Ik heb in 2011 afscheid genomen van de lerarenopleiding. Het was een een moeilijk maar onvermijdelijk besluit. Je kunt niet de rest van je werkend bestaan vechten tegen de bierkaai. Tenzij je dat leuk vind. Nou nee dus...:-)

Maar sommige verhalen zijn te mooi (of te erg) om niet te vertellen. Nu ik er weg ben kan ik daar dan tenminste heel duidelijk over zijn. Als je ergens werkt kan je natuurlijk niet zeggen dat je omringd bent door idioten. Je moet mensen niet wijzer willen maken dan ze zijn.:-)

Op een bepaald moment moesten we studenten achter de broek aan gaan zitten om vooral zo snel mogelijk af te studeren. Een goed plan, alhoewel ik vermoed dat daarbij niet direct het welbevinden van de studenten voorop stond, maar voornamelijk de mogelijke financiële consequenties voor de hogeschool zoals dat bij de start van de `afstudeerboete' de bedoeling was.

Een aantal collega's, in engere zin, vond dat ik toch op z'n minst een morele verantwoordelijk had om niet alleen studenten 'aan te jagen' maar vooral ook studenten moest bijgeleiden met het afstuderen zelf. Mogelijkerwijs zelfs met zo min mogelijk moeite. Nu ben ik nooit te beroerd om iets nuttigs te doen dus leek het me een goed idee dit dan in de taaktoedeling te verdisconteren. Er mag iets bij als er dan ook iets uit gaat. Dat lijkt me tot op de dag van vandaag een zeer redelijk standpunt. Waarom zou ik (nog meer) gratis doen als mijn collega's daar wel voor betaald worden?

Mijn leidinggevende had er geen moeite mee om zonder enige vorm van overleg ruimte te creëren in mijn taaktoedeling. Bijvoorbeeld door met de kaasschaafmethode uren bij taken weg te halen en zelfs uren voor taken geheel niet meer toe te kennen, zelfs voor taken die ik al had uitgevoerd.

Eerlijk gezegd, denk ik, dat toen het idee ontstaan is om zo snel mogelijk de lerarenopleiding te gaan verlaten. Morele verantwoordelijkheid? Kaasschaafmethode? Een hoop gezeik over niets? Nee, daar kan geen weldenkend mens tegen op...

RUNAWAY!

EINDE DEEL 1

Run Away !!!

Mijn loopbaan in het onderwijs kan je (grof gezegd) indelen in 3 delen. In min of meer chronologische volgorde wordt dat:

• HAVO Notre Dame des Anges Ubbergen
  1989 – 2000 | Klas 1, 2, 3, HAVO 4 en 5 wiskunde A en B
• Lerarenopleiding Hogeschool Rotterdam
  2001 – 2011 | Wiskunde, ICT en vakdidactiek.
• Haags Montessori Lyceum
  2003 – 2005 | Klas 1, 2, 3, HAVO 4 en 5 wiskunde B1/B12.
  2011 – 2019 | Klas 2, 3, HAVO 4/5 wiskunde A/B/D, VWO 4.

Ik heb 30 jaar met heel veel plezier gewerkt in het onderwijs. Dat was hard werken. Ik heb van alles meegemaakt...😊

Zo te zien houd ik het steeds ongeveer 10 jaar bij een werkgever uit. Kennelijk is het dan zo'n beetje op. Ik doe mijn best maar na 10 jaar wordt het kennelijk tijd om te vertrekken. Misschien is het wel aardig om ’s na te gaan hoe dat kan. De leukste baan van Nederland en dan toch vertrekken? Wat zit daar achter? Waarom zou je dat doen?

Het is mooi geweest
Meestal zijn er verschillende redenen aan te wijzen. Meestal zijn het de druppels die de emmers doen overlopen. Het is misschien allemaal leuk en aardig maar nu is de maat vol. Nu heb ik er genoeg van. Nu wil ik iets anders… ik ben wel goed maar niet gek…

Dat laatste suggereert dat het ‘normaal gesproken’ niet helemaal goed zit. Je doet te veel. Je doet dingen waar je niet voor betaald wordt, maar die wel nodig zijn. Meestal wordt dat gewaardeerd maar er staat meestal weinig tegenover. Het is ‘geven en nemen' maar dan zonder ‘nemen’. Het is een 'haat-liefde-verhouding' zonder liefde. Je moet investeren, veel investeren en nog meer investeren, maar uiteindelijk trek je toch aan het kortste eind. Dat kan je een tijd volhouden, maar er komt een keer een moment dat je er genoeg van hebt...

Draaikolk van gedachten
Dan kan het ineens gebeuren. Iemand roept iets, ondanks je redelijke eisen krijg je niet wat je zou willen, wat jij wil kan niet, nee dat gaan we niet doen, enz. Je hoofd begint te malen, de gedachten draaien om hetzelfde punt, het laat je niet meer los. Waar heb ik dit aan verdiend? Waarom moet je wel investeren maar krijg je zelden wat terug? Wat is dit voor een stelletje… Gronzel, gronzel, een draaikolk van gedachten…

• RUN AWAY !!!

En dan ga je gewoon lekker ergens anders aan de slag…😊

---

• Een moeilijk maar onvermijdelijk besluit

---

"And then one day you find ten years have got behind you.
No one told you when to run, you missed the starting gun."
PinkFloyd

Het einde van een tijdperk

In 2001 was e-leren (zeker bij mijn toenmalige werkgever) vooral een kwestie van techniek. Met de implementatie van een ELO dacht men het 'Ei van Columbus' te hebben gevonden.

In theorie was het niet zo'n gek idee zich te richten op de technische middelen. In de praktijk viel het allemaal nogal tegen. Het programma gaf heel veel problemen. Docenten hadden er in ieder geval weinig zin in.

Na een jaar kon ik niet anders concluderen dat het nooit iets zou worden met dat Natschool. Inmiddels is Natschool helemaal geaccepteerd en is iedereen op de lerarenopleiding er enorm mee in zijn nopjes...:-) bron

Je kunt niet 10 jaar roepen dat je nog in een opstartfase zit en dat er weliswaar enkele kleine tekortkomingen zijn ten aanzien van je product, maar dat die met de volgende versie verholpen zullen zijn.

Het gevolg van dat alles is geweest dat sommige docenten zelf andere middelen zijn blijven gebruiken of zelfs naar betere oplossingen zijn gaan zoeken. Daar zijn mogelijkheden genoeg voor. De instelling van hoger onderwijs bleef zich echter tegen deze ontwikkeling verzetten.

Maar vreemd is het wel. Ik probeer met de website vorm en inhoud te geven aan handig en didactisch gebruik van ICT in het onderwijs. Volgens mij levert dat heel veel op aan kennis over en ervaring met het ondersteunen van onderwijs met ICT. Daarnaast is de website onmisbaar bij de uitvoering van een groot deel van mijn onderwijs.

• Zie bezwaar

Ik ben er altijd van uitgegaan dat er een omkering zou komen in het denken over 'ICT en onderwijs', maar ik heb er niet op gewacht en ik ben er inmiddels vertrokken.

Aan de andere kant kan je natuurlijk niet alleen maar investeren, steeds maar weer nieuwe dingen bedenken en proberen een 'beetje bij te blijven' zonder dat er iets tegenover staat.

• Zie Een moeilijk maar onvermijdelijk besluit

Je moet niet kiezen voor een product om ICT in het onderwijs te implementeren maar investeren in ideeën en visie. Zoek daar dan de juiste middelen en de juiste mensen bij. Uiteindelijk zal blijken dat inhoud en relatie verreweg het belangrijkste zijn.