Watereend

"Vraag in proefwerk; Wat is een aquaduct? Antwoord leerling: een watereend."
bron: warempel

Twee vliegen in één klap

Naar aanleiding van Rapportvergadering (zucht) en de pre-test wiskunde van de lerarenopleiding vroeg ik me af waarom digitaal toetsen in het algemeen zo 'slecht' gaat. Wat is er mis mee?

Er zijn wat digitaal toetsen betreft een aantal 'gebruiken' waar je van af moet vragen of je dat wilt:

• Je biedt een digitale toets aan en die moet ook digitaal (=softwarematig) worden nagekeken. Waarom? Het is natuurlijk wel 'makkelijk' maar misschien niet zo slim. De mogelijkheden om op een 'intelligente manier' toetsvragen te controleren op juistheid zijn in het algemeen erg beperkt. Je moet dan allerlei kunstjes uithalen om toch nog een soort vragen te stellen die iets opleveren. Maar misschien wil je wel vragen stellen die ruimte laten voor inzicht, begrip, een creatieve aanpak of een eigen mening. Het is zelfs misschien juist wel wat je wilt toetsen. Sommetjes maken? Feitjes leren? Reproduceren? Uit je hoofd leren? Dat is toch niet wat we doen? Dat moet anders.

• De score op een toets zegt meestal niet zo veel. Dat geldt zowel voor 'gewone' als voor 'digitale' toetsen. De restultaten op een digitale toets kunnen een grote meerwaarde krijgen als je de vragen zou kunnen 'scoren' naar de kenniselementen die je wilt toetsen. De feedback zou veel uitgebreider kunnen zijn. Als de kandidaat uitgebreide feedback krijgt over waar het goed ging en waar het wat minder ging dan leer je dan ook weer van en weet je waar je nog aan moet werken.

Als ik daar nu zo 's over nadenk zou je ook een andere aanpak kunnen kiezen. Dus 'open vragen', een docent die nakijkt (intelligente feedback!:-) en een soort 'score' implementeren met informatie over het soort kennis dat een rol speelt bij de toetsvragen. Ik stel me voor dat je als docent de toetsvragen punten geeft voor de verschillende kenniselementen. Je kunt als docent vooraf ook zien welke kennislelementen vertegenwoordigd zijn in je toets en eventueel nog 's nadenken of je dat wilt of dat je misschien nog een beetje moet knutselen aan je toets. Als de studenten de toets gemaakt kijkt de docent dat na en geeft per vraag punten, zoals 'normaal', dus alle subtiliteiten in overweging nemende. Dat geeft een 'cijfer', maar daarnaast kan je voor elke leerling (of per klas) een 'gewogen score' berekenen voor de verschillende kenniselementen. Wat gaat goed en wat gaat er niet goed? Dat zijn dan twee vliegen in een klap. Meer inzicht in je toets en meer inzicht in de prestaties van de studenten. Wat wil je nog meer?

Iedereen een IPad

Ik heb de afgelopen week mogen spelen met een IPad. Dat was wel leuk, eigenlijk. Je ontdekt van alles en je wordt nog 's geconfronteerd met je eigen onbenulligheid en de manier waarop je daar dan mee om gaat. In zo'n Apple-store voel ik me meteen al een digibeet. Maar ik vind zo'n IPad een leuk ding. Het ziet er allemaal mooi uit en als je er een beetje aan gewend bent werkt het volgens mij allemaal prima.

Ik heb natuurlijk allereerst even moeten wennen aan de opzet, het idee en de werking van het ding. Als je dingen (gratis of niet) wilt downloaden moet je toch je creditkaartgegevens opgeven. Dat is het in kader van het 'verdienmodel van Apple' wel een slim concept. Na een tijdje wen je aan het idee en als je dan echt iets wilt hebben dan ga je dat natuurlijk gewoon kopen.

Ik probeer me nu al de hele tijd voor te stellen wat het zou betekenen als alle studenten zo'n IPad zouden hebben! Wat kan je er dan mee? Wat zijn de voordelen? Welke mogelijkheden geeft dat? Wat kan er (nog) niet? Dat soort vragen.

Ik heb natuurlijk meteen 'gecheckt' wat mijn websites doen op zo'n IPad. Werkt alles? Lukt dat? Hier en daar heb ik wiskundeleraar.nl al wat IPad-vriendelijker proberen te maken. Knopjes die niet werken, te klein lettertype, dat soort dingen. Maar 't handigst is natuurlijk om een stylesheet te maken voor mobiele apparaten, zullen we maar zeggen. Maar 't viel niet tegen.

Stel je voor dat studenten bij presentaties gewoon kunnen meekijken op hun IPad? Dat zou al handig zijn! Mijn readers en presentaties op wiskundeleraar.nl zijn vrijwel allemaal in PDF-formaat. Als je die opent komen ze nogal handig in iBooks terecht als je dat zou willen. Dat is ook al handig! Meestal scan ik hoofdstukken uit de boeken die ik nodig heb omdat ik geen zin heb om met boeken rond te lopen waar ik maar een klein gedeelte van nodig heb. Dat kan ook. Geen hoofdstukken of readers meer uitprinten en meesjouwen. Wil je nog een keer de presentatie bekijken? Ze staan in de boekenkast. Je hebt meteen geen last meer van studenten die vergeten zijn de reader uit te printen. Waarschijnlijk vergeten die dan gewoon hun IPad...:-)

Met safari kan je geen flash gebruiken. Mijn filmpjes heb ik daarom maar op YouTube gezet. Dat is sowieso handiger want dan ben ik al die extra MB's ook kwijt op de server. Wiskundige dingen als geogebra's, cabri's e.d. werken niet, maar daar komt vast wel een keer een oplossing voor, hoop ik.

Maar je kunt natuurlijk allerlei leuke interactiviteiten tijdens de les bedenken als alle studenten een IPad hebben. Je verzint het maar! Er valt nog veel te ontdekken. Ik prutsel nog wat verder...

Wat is een ELO?

Ik kwam op Yammer het document ELO-definiëring tegen. Het is notitie in opdracht van ELO-stuurgroep DU van 2 december 2004. Er staat op bladzijde 7:

E-learning-omgeving (ELO)
Geheel aan systemen (onderwijsapplicaties) dat het leren faciliteert.

Elektronische Leeromgeving (ELO)
Applicatie die functionaliteit biedt op het terrein van het aanbieden van content, de organisatie van leren en het communiceren over het leerproces.

In het licht van de eerste definitie gaat het bij een ELO dus om het geheel aan systemen, dus of dat nu n@tschool is, email, een externe website, het Internet... Ze maken allemaal deel uit van de ELO. Dat lijkt me een werkbare definitie.:-)

De tweede definitie is wat 'voorzichter', maar content, organisatie en communicatie zouden terug te vinden zijn in het gebruik van een ELO. Volgens mij moet je dan vooral ook kijken of dat dan ook zo gebruikt wordt. Of worden er naast de fysieke ELO nog andere ICT-middelen ingezet? Zo ja, dan is de eerste definitie een beter idee!

Kortom: onze ELO is geen ELO. Studenten noemen het een 'inleverprogramma' en dat is op zich niets mis mee. In het kader van de brede definitie van een ELO kan zoiets best passen. Maar 't is dan wel een beetje schieten met een mug op een olifant of zoiets...:-)

Flipperkastbeleid

"Mijn vermoeden wordt steeds meer versterkt dat men in Nederland door het flipperkastbeleid aardig de weg is kwijtgeraakt. Wil je goed worden in iets dan moet je er volgens mij hard voor werken."
b(r)on

Tekenen!

IPad 2

How to spell vergeliking

How to spell Vergeliking
Close spellings: vergelijking, vergoelijking, verongelijking, verlelijking, verwelking, verongelijkingen, zegeling, verzegeling, vergemakkelijking, zegelring, werkbegeleiding, vergelijkingstabel, zwerveling, winterregeling, zwervelinge, vierkantsvergelijking, woonbegeleiding, zwervelingen, weerspiegelingen, zorgverlening, zuiderling, zondevergeving, zinking, zuigelingen, zielsgelukkigst, zwikking, zustervereniging

Kijk dat is poëzie! Hardop voorlezen dus! Ik vind het mooi...

Zie http://tellspell.com

Wat moet je er mee?

Kijk dat bedoel ik nu maar:

1212 + 1388 + 2349 = 4949; 4949³ = 121213882349
1287 + 1113 + 2649 = 5049; 5049³ = 128711132649
1623 + 2457 + 1375 = 5455; 5455³ = 162324571375
1713 + 2377 + 1464 = 5554; 5554³ = 171323771464
3689 + 1035 + 2448 = 7172; 7172³ = 368910352448

bron

Ik weet ook niet wat je er mee moet, maar mooi is het wel. Net als de rest van het bestaan! Of had ik dat al gezegd?

Tot het tegendeel bewezen is

"Een school die ik bezocht vertelde mij hun visie op kinderen. De directeur zei dat leerkrachten ervan uit gaan dat elke leerling alles kan, totdat het tegendeel is bewezen."
bron

Zelfverwijzing of juist niet?

't Is een typisch geval van lectoraattaal:


Lijkt me helder...:-)

Rotring rapidograph tekenpennen

Sinds gisteren ben ik weer de gelukkige bezitter van een stelletje Rotring Rapidograph tekenpennen. Die had ik vroeger ook en die bestaan nog steeds. Zie rotring rapidograph.

Wat ik er mee moet? Tekenen natuurlijk! Doe ik tenminste een keer iets nuttigs.:-)

Mijn eerste project zijn de 'tegelstudies'. Als het allemaal lukt ga ik ze hier natuurlijk publiceren. Maar daar gaat het verder niet om. Het gaat om de lol. Tada! Lijkt me een prima plan... maar nu eerst koken!:-)

Naschrift: zie Tekenen op wiswijzer voor een overzicht.

Een bescheiden mens telt voor twee

Eigenlijk ben ik een bescheiden mens, ergens. Ik ben zelfs een beetje verlegen. Dat was als kind wel lastig. Eigenlijk heb je in deze 'harde wereld' dan geen leven. Ik geloof niet dat terughoudendheid en bescheidenheid kwalificaties zijn waarmee je veel kan bereiken, zullen we maar zeggen. Als iedereen nu een beetje terughoudend zou zijn dan ging het misschien nog wel, maar de meeste mensen kennen helaas hun eigen grenzen niet.

Maar je kan er mee leren omgaan, natuurlijk. Vooral als je voor de klas gaat staan is dat wel even wennen, maar je moet wel. Ik kan me nog wel herinneren dat ik erg moest wennen om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Dat iedereen je zit aan te kijken, 'kijk voor je' dacht ik steeds, maar dat deden ze dan ook:-)

Op zich is het wel een beetje goed gekomen, maar 't blijft lastig. Je krijgt soms, uit onverwachte hoek, van alles naar je hoofd geslingerd. Meestal is het onzin, maar ik raak 'r van in de war, zodat ik eigenlijk meestal niet goed weet wat ik denken moet. Dat doe ik dan meestal pas later. Meestal kom ik er dan wel uit, het duurt even. Zoiets als 'eigenlijk had ik dit of dat moeten zeggen'. Meestal is dat dan ruim te laat en van 'een volgende keer' is meestal geen sprake. Zo blijven veel misverstanden bestaan... en zit ik er maar mee.

Nee, daarom hou ik wel van digitale communicatie. Dan kan je gewoon rustig de tijd nemen om te reageren en er nog 's over na te denken. Bovendien als je iets opschrijft, twittert of weblogt dan bepaal je zelf het tempo van het gesprek:-)

Nog fijner is dat je 'mensen uit kan zetten'. Als iemand de grenzen overschrijdt stop je ze gewoon in je spamfilter, blokkeer je ze, gooi je ze er uit, e.d. Heerlijk toch? In het 'normale leven' is dat een stuk moeilijker.:-)

Het lijkt wel 'handig' om regelmatig te oefenen in het geven van een weerwoord. Ik ben altijd veel tijd kwijt geweest met anticiperen op dingen die mogelijkerwijs gezegd zouden kunnen gaan worden. Dat is echt de meest zinloze bezigheid die je kan bedenken. Ik weet niet hoe ze 't voor elkaar krijgen maar mensen verzinnen toch steeds weer allemaal nieuwe onzin. Daar kan je gewoon niet op anticiperen! Zoiets bedenk je gewoon niet. Dus daar kan ik maar beter mee ophouden.

Dan is zo'n weblog, het twitteren, het e-mailen, e.d. erg fijn. Gewoon af en toe 's lekker van je af schrijven, zeggen hoe 't echt zit, duidelijk maken dat je gelijk hebt en uiteindelijk toch gelijk zult krijgen, dat je goed bezig bent en zo... Heerlijk.:-)

Het feit dat de mensen die daar hun voordeel mee zouden kunnen doen dat toch niet lezen is ook wel een prettige gedachte...:-))

Arbeidsvoorwaarden

't Is eigenlijk wel jammer dat je als innovatieve docent van alles naar je hoofd geslingerd krijgt maar dat er dan geen IPad bij zit, zullen we maar zeggen...

Aangenaam verrast

Eén van de terugkerende thema's bij 'ICT in de wiskundeles' is dat verschillende werkvormen (bijvoorbeeld met ICT) kunnen zorgen voor afwisseling. Die afwisseling is nodig omdat leerlingen allemaal anders zijn. Bij andere werkvormen kunnen leerlingen zich van een andere kant laten zien. Dat is (hoop ik) geen nieuws! Altijd maar 'sommen maken uit het boek' is wel fijn maar dat is voor sommige leerlingen ook niet alles.

Eén van de uitdagingen van het leraarschap is ondanks alles blijven geloven in leerlingen. Ik schreef al eerder iets over postitieve verwachtingen uitstralen. Het aanbieden van verschillende werkvormen kan helpen om je beeld van leerlingen te verbeteren. Leerlingen die soms in de les maar een 'zwakke indruk' maken blijken bij 'andere opdrachten' ineens heel competent, zullen we maar zeggen.

Ik heb recentelijk bij het beoordelen van de opdrachten van studenten een aantal keren mijn beeld van studenten grondig moeten herzien in positieve zin. Het blijkt dat je tijdens werkcollege's niet altijd een goed beeld krijgt van studenten. Als je vervolgens de opdrachten die ze (digitaal!) inleveren goed leest dan kan je soms aangenaam worden verrast. Goed doordachte commentaren, een heldere visie op wiskundeonderwijs en leerlingen, een passie voor het leraarschap...

Ik bedoel maar: persoonlijke digitale communicatie kan een zeer waardevolle aanvulling zijn op je onderwijs. Werkcollege's, leergesprekken en toetsen is mooi, maar er is meer! De contacttijd is nu eenmaal beperkt en met 30 studenten tegelijk is het moeilijk om iedereen de aandacht te geven die ze verdienen! Ik hoop dat studenten de persoonlijke aanpak en de feedback die ze krijgen ook ervaren als een bijzondere manier van elkaar beter te leren kennen.

Mooi:-)

Wat wil ik zelf?

Op dit moment kan ik niet anders concluderen dat de lerarenopleiding niet in de top 10 staat van innovatieve kennisinstituten. Voor een expertisecentrum van 'leren-leren', zullen we maar zeggen, is dat wel een gemiste kans.

Ik ben een wiskundedocent en ik probeer daar zo goed mogelijk invulling aan te geven. Soms kluns ik wel 's, maar meestal gaat het wel. De inzet van ICT speelt de laatste 21 jaar wel een steeds een rol.

Maar ICT is een bijzaak. Je zou het bijna vergeten maar ik geef vooral les. Dat is wat ik doe en dat vind ik nog leuk ook! Zie vakken. De rest is ook boeiend, maar daar gaat het uiteindelijk natuurlijk niet om. Hoe meer les hoe beter...:-)

Bovendien beschouw ik lesgeven op de lerarenopleiding een voorrecht. Meer kan je niet willen en meer wil ik ook helemaal niet. Loopbaan? Ik moet nog 14 jaar en ik denk dat als het gaat zoals het gaat, dat ik daar verder tevreden mee moet zijn.:-)