donderdag 11 september 2014

Uiteindelijk gaat het om het gesprek?

Praten over onderwijs gaat (denk ik) altijd over verbondenheid, contact, uitwisseling, gesprek, elkaar serieus nemen… Het probleem is echter dat zowel docenten, onderwijsvernieuwers, leidinggevenden en alle anderen niet erg goed goed zijn in het creëren van de juiste omstandigheden voor dat gesprek.

Ik heb meegemaakt dat iemand met mij een gesprek begon met ‘wij moeten ‘s praten want er valt met jou niet te praten…’. Dat kan natuurlijk, maar ik ben toen maar weggelopen:-)

…en zo gaat het te vaak. Mensen willen helemaal geen gesprek, mensen willen helemaal niet begrijpen wat je nu precies bedoelt, de meeste mensen houden weinig rekening met het feit dat hun eigen grenzen misschien wel niet helemaal reëel zijn. Sterker nog: de meeste mensen hebben geen idee waar hun grenzen liggen, waar zij ophouden en de ander begint. In de liefde is dat mooi, maar meestal is dat niet handig.

Ik begrijp heel goed dat docenten wel ‘s genoeg hebben van al die betweters die zelf nog geen deuk in een pakje boter kunnen slaan. Ik snap ook heel goed dat mensen met goede ideeën heel moe worden van docenten die de hakken in het zand zetten omdat ze denken dat ze goed bezig zijn. Ik begrijp af en toe zelfs wel ‘s leidinggevenden die van alles proberen aan te sturen maar dat iedereen maar gewoon doet wat ie zelf wil. Wie heeft hier nu eigenlijk de leiding?

Is daar een oplossing voor? Nou nee niet echt.:-)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten